نوشتن، گفتار و جسم در روانکاوی لاکانی ۲۰۲۱
Writing, Speech and Flesh in Lacanian Psychoanalysis 2021

این کتاب به بررسی جایگاه «تن» در دسته‌بندی‌های زبان‌شناختی روانکاوی فرویدی و لاکانی می‌پردازد و توجهی ویژه به امر ارگانیک به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از مقولات زبانی دارد که در نوشته‌های فروید و لاکان ظاهر می‌شوند.

«بازگشت لاکان به فروید» به‌خاطر «چرخش زبانی» مشهوری که در روانکاوی ایجاد کرد، شناخته می‌شود. تمرکز بر زبان به‌عنوان عامل اصلی در زندگی روانی اغلب منجر به دیدگاهی دوگانه‌انگارانه یا شبه‌دوگانه‌انگارانه می‌شود که در آن زبان و لذت بدن قطب‌های مخالف یکدیگرند. زییسر با بررسی ارتباطات پیچیده بین زبان‌شناختی و ارگانیک در روانکاوی لاکانی و فرویدی از همان ابتدا نشان می‌دهد که، برخلاف انتظار و نه فقط در آموزه‌های متاخر لاکان، دسته‌های روان‌زبانی سرشار از مادیت و ارگانیک بودن هستند. این کتاب پس از آشکارسازی بقایای «تن» در دال به عنوان عنصری اساسی در نقد سوسور توسط لاکان، و با استفاده از آثار هنری بصری به عنوان همبسته‌های عینی، دو شکل از نوشتار روانی را ترسیم می‌کند. این دو شکل نه تنها با دو حالت اساسی دستگاه روانی که توسط فروید توصیف شده‌اند (درد و رضایت) همسو هستند، بلکه با دو روش مجسمه‌سازی که آلبرتی در رنسانس مطرح کرد و فروید نیز به آن‌ها اشاره می‌کند، مرتبط هستند. کتاب، با ادامه مسیری دریدایی، بر تقدم نوشتار بر گفتار در روانکاوی تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که رابطه بین گفتار و نوشتار رابطه‌ای باینری نیست، بلکه توپولوژیک است، زیرا گفتار در مفهوم روانکاوانه خود چیزی نیست جز برگرداندنِ وارونه‌ی نوشتار ناخودآگاه.

این متن با قرار دادن نوآورانه‌ی «تن» در مرکز رویکرد خود، همچنین از آثار مهم روانکاو میشل مونترله برای بیان دقیق رابطه بین زبان‌شناختی و ارگانیک استفاده می‌کند. کتاب *نوشتار، گفتار و تن در روانکاوی لاکانی* منبعی ضروری برای روانکاوان، نظریه‌پردازان ادبی، متخصصان علم بیان، واسازگران و کسانی خواهد بود که در تقاطع روانکاوی، زبان و هنرهای تجسمی به مطالعه و پژوهش مشغول هستند.

This book explores the place of the flesh in the linguistically-inflected categories of Freudian and Lacanian psychoanalysis, drawing explicit attention to the organic as an inherent part of the linguistic categories that appear in the writings of Freud and Lacan.

Lacan’s ‘return to Freud’ famously involves a ‘linguistic turn’ in psychoanalysis. The centering of language as a major operator in psychic life often leads to a dualistic or quasi-dualistic view in which language and the enjoyment of the body are polarized. Exploring the intricate connections of the linguistic and the organic in both Lacanian and Freudian psychoanalysis from its beginnings, Zisser shows that surprisingly, and not only in Lacan’s late teaching, psycho-linguistic categories turn out to be suffused with organicity. After unfolding the remnant of the flesh in the signifier as a major component of Lacan’s critique of Saussure, using visual artworks as objective correlatives as it does so, the book delineates two forms of psychic writing. These are aligned not only with two fundamental states of the psychic apparatus as described by Freud (pain and satisfaction), but with two ways of sculpting formulated by Alberti in the Renaissance but also referred to by Freud. Continuing in a Derridean vein, the book demonstrates the primacy of writing to speech in psychoanalysis, emphasizing how the relation between speech and writing is not binary but topological, as speech in its psychoanalytic conception is nothing but the folding inside-out of unconscious writing.

Innovatively placing the flesh at the core of its approach, the text also incorporates the seminal work of psychoanalyst Michèle Montrelay to articulate the precise relation between the linguistic and the organic. Writing, Speech and Flesh in Lacanian Psychoanalysis will be indispensable to psychoanalysts, literary theorists, rhetoricians, deconstructionists, and those studying at the intersection of psychoanalysis, language, and the visual arts.