توهم پیشرفت: بازپس‌گیری آینده‌مان از افسانه‌ی اقتصاد ۲۰۲۲
The Progress Illusion: Reclaiming Our Future from the Fairytale of Economics 2022

ما در توهم پیشرفت زندگی می‌کنیم: تا زمانی که تولید ناخالص داخلی رو به افزایش است و قیمت‌ها پایین می‌مانند، فقر و آلودگی را به عنوان پیامدهای ناگوار اما اجتناب‌ناپذیر یک اقتصاد موفق می‌پذیریم. در واقع، مصونیت از خطای بازار آزاد و ضرورت رشد بی‌پایان چنان در ذهنیت عمومی ریشه دوانده‌اند که گویی یک واقعیت علمی هستند. جان اریکسون می‌پرسد: چرا؟ در حالی که سیاره زمین در خطر است و بشریت در بحران، چگونه فریب خوردیم و افسانه‌ی اقتصاد را باور کردیم؟ و چگونه می‌توانیم از این توهم عبور کنیم تا اقتصادی را طراحی کنیم که از نظر اجتماعی عادلانه و از نظر اکولوژیکی متعادل باشد؟

اریکسون در کتاب *توهم پیشرفت*، ظهور جهان‌بینی اقتصادی و نفوذ آن را به زندگی روزمره ما به عنوان نظریه‌ای برای همه‌چیز ترسیم می‌کند. او با تکیه بر تجربه خود به عنوان یک اقتصاددان جوان که در دهه 1980، دوران “حرص خوب است”، در این مکتب فکری پرورش یافت، نشان می‌دهد که چگونه شبه‌علم بر تفکر اقتصادی غالب شد. او به خرد متعارف اقتصاد نئوکلاسیک طعنه می‌زند و نشان می‌دهد که چگونه نظریه‌های ناقص در مورد تصمیم‌گیری‌های مالی و به حداکثر رساندن کارایی، روانشناسی و اخلاق انسانی را نادیده می‌گیرند. مهمتر از همه، او نشان می‌دهد که چگونه این تفکر، سیاست‌های ما را شکل داد و مسیر سیاست‌گذاری عمومی آمریکا را تعیین کرد. نتیجه، سیستمی بوده است که به طور مداوم ثروت را در دست عده‌ای معدود متمرکز می‌کند، در حالی که منابع طبیعی‌ای را که اقتصادها بر پایه آن‌ها استوار هستند، تحلیل می‌برد.

در حالی که تاریخ اقتصاد در واقع ناامیدکننده است، اریکسون بخشی از یک تلاش اصلاحی پرشور است که ریشه در واقعیت‌های زندگی در یک سیاره محدود دارد. این نوع جدید از اقتصاد، هم در محافل دانشگاهی در حال گسترش است و هم از فعالیت‌های اجتماعی حمایت می‌کند. هدف، برتری مردم بر سود، برتری جامعه بر مصرف و برتری تاب‌آوری بر بی‌احتیاطی است. اریکسون نشان می‌دهد که ساختن یک روایت اقتصادی جدید، اولین گام برای رویگردانی از رشد بی‌پایان و حرکت به سوی رفاه پایدار است.

We live under the illusion of progress: as long as GDP is going up and prices stay low, we accept poverty and pollution as unfortunate but inevitable byproducts of a successful economy. In fact, the infallibility of the free market and the necessity of endless growth are so ingrained in the public consciousness that they seem like scientific fact. Jon Erickson asks, why? With the planet in peril and humanity in crisis, how did we get duped into believing the fairytale of economics? And how can we get past the illusion to design an economy that is socially just and ecologically balanced?

In The Progress Illusion, Erickson charts the rise of the economic worldview and its infiltration into our daily lives as a theory of everything. Drawing on his own experience as a young economist inoculated in the 1980s era of “greed is good,” Erickson shows how pseudoscience came to dominate economic thought. He pokes holes in the conventional wisdom of neo-classical economics, illustrating how flawed theories about financial decision-making and maximizing efficiency ignore human psychology and morality. Most importantly, he demonstrates how that thinking shaped our politics and determined the course of American public policy. The result has been a system that perpetually concentrates wealth in the hands of a few, while depleting the natural resources on which economies are based.

While the history of economics is dismal indeed, Erickson is part of a vigorous reform effort grounded in the realities of life on a finite planet. This new brand of economics is both gaining steam in academia and supporting social activism. The goal is people over profit, community over consumption, and resilience over recklessness. Erickson shows crafting a new economic story is the first step toward turning away from endless growth and towards enduring prosperity.