خویشتنِ برآمده ۲۰۱۸
The Emergent Self 2018

این کتاب، درکی خاص از “خود” را دنبال می‌کند؛ از منظر فلسفی، از شواهد پژوهشی و در دلالت‌هایش برای روان‌درمانی. در هر مرحله، نویسنده ابتدا نظریه‌ای را که از آن بهره می‌گیرد شرح می‌دهد، سپس به پیامدهای بالینی آن نظریه می‌پردازد، و در پی آن، پیوندهایی با دیدگاه فلسفیِ نهفته در آن نظریه برقرار می‌کند و در نهایت، یک نمونه موردی مفصل‌تر ارائه می‌دهد.

کتاب بر این باور است که “خودِ” پیوسته، تا حدی یک توهم و تا حدی یک سازه است و در واقع، ما باید تلاش کنیم تا در مواجهه با تمام احتمالات مختلفی که جهان به ما عرضه می‌کند، همان‌طور که بوده‌ایم باقی بمانیم. نویسنده معتقد است که ما این کار را به دو دلیل انجام می‌دهیم. اول اینکه، تداوم، امکان تماس عمیق‌تر را فراهم می‌کند: دوستی‌ها، روابط عاشقانه با شرکا و خانواده‌ها. دوم اینکه، و در تعادل با این، پیش‌بینی‌پذیری اضطراب کمتری ایجاد می‌کند، و ما با رفتار کلیشه‌ای و اجتناب از برخی از عمق‌های ارتباط، از این اضطراب اگزیستانسیال دوری می‌کنیم.

This book tracks a particular understanding of self, philosophically, from research evidence and in its implications for psychotherapy. At each step, the author includes first the theory he is working from, then the clinical implications of the theory, followed by some links to the philosophical outlook inherent in the theory, and finally a more extended case example.It takes the view that the continuing self is partly an illusion, partly a construct, and that we in fact have to work to stay the same in the face of all the different possibilities the world offers us. The author believes that we do this for two reasons. First of all, continuity allows deeper contact: friendships, loving relationships with partners and families. Secondly, and balancing this, the predictable is less anxiety-producing, and that we avoid this existential anxiety by acting in a stereotyped way and avoiding some of the depths of contact.