سازوکارهای میتوکندریایی تخریب و ترمیم در بیماری پارکینسون ۲۰۱۶
Mitochondrial Mechanisms of Degeneration and Repair in Parkinson’s Disease 2016

این مجلد، نظریه های گوناگونی را گرد هم می آورد که چگونه اختلالات در عملکرد و مورفولوژی میتوکندری، به تخریب عصبی در اشکال ایدیوپاتیک و خانوادگی بیماری پارکینسون کمک می کنند. علاوه بر این، به طور جامع به بررسی جستجوی کنونی برای درمان ها می پردازد و پیشنهاد می کند که چگونه مولکول ها در عملکردهای خاص به عنوان اهداف درمانی جذاب دخیل هستند. انتظار می رود این مجموعه، تفکر انتقادی و بحث در مورد جنبه های اساسی تخریب عصبی در بیماری پارکینسون را تسهیل کرده و توسعه استراتژی های درمانی را در میان محققان و دانشجویان تحصیلات تکمیلی تقویت کند. نظریه های مربوط به علت شناسی پارکینسون ایدیوپاتیک، نقش هایی را برای التهاب مزمن و قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین یا آفت کش ها قائل هستند. جالب اینجاست که همانطور که این پروژه پیشنهاد می کند، می توان استدلال کرد که ناهنجاری ها در مورفولوژی و عملکرد میتوکندری در هسته اصلی هر یک از این نظریه ها قرار دارند. در واقع، رایج ترین رویکرد برای تولید مدل های حیوانی و کشت سلولی بیماری پارکینسون ایدیوپاتیک، شامل قرار گرفتن در معرض سموم میتوکندریایی است. حتی قانع کننده تر این واقعیت است که اکثر بیماران خانوادگی دارای جهش های ژنتیکی هستند که باعث اختلال در مورفولوژی و عملکرد طبیعی میتوکندری می شوند. در حالی که هنوز هیچ درمان موثری برای بیماری پارکینسون وجود ندارد، تلاش ها برای به تعویق انداختن، پیشگیری و “درمان” شروع اختلالات میتوکندریایی و تخریب عصبی مرتبط با بیماری پارکینسون در مدل های مختلف، دلگرم کننده است. در حالی که تنها حدود ده درصد از بیماران پارکینسون جهش های ایجادکننده بیماری را به ارث می برند، کشف مکانیسم های مشترکی که اشکال خانوادگی بیماری پارکینسون از طریق آنها آشکار می شوند، احتمالاً نور را بر پاتوفیزیولوژی شکل ایدیوپاتیک شایع تر می تاباند و بینشی در مورد فرآیند کلی تخریب عصبی ارائه می دهد، بنابراین اهداف درمانی را آشکار می کند که با پیشرفت فناوری، در دسترس تر خواهند شد.

This volume brings together various theories of how aberrations in mitochondrial function and morphology contribute to neurodegeneration in idiopathic and familial forms of Parkinson’s disease. Moreover, it comprehensively reviews the current search for therapies, and proposes how molecules are involved in specific functions as attractive therapeutic targets. It is expected to facilitate critical thought and discussion about the fundamental aspects of neurodegeneration in Parkinson’s disease and foster the development of therapeutic strategies among researchers and graduate students. Theories of idiopathic Parkinson’s etiology support roles for chronic inflammation and exposure to heavy metals or pesticides. Interestingly, as this project proposes, a case can be made that abnormalities in mitochondrial morphology and function are at the core of each of these theories. In fact, the most common approach to the generation of animal and cell-culture models of idiopathic Parkinson’s disease involves exposure to mitochondrial toxins. Even more compelling is the fact that most familial patients harbor genetic mutations that cause disruptions in normal mitochondrial morphology and function. While there remains to be no effective treatment for Parkinson’s disease, efforts to postpone, prevent and “cure” onset mitochondrial aberrations and neurodegeneration associated with Parkinson’s disease in various models are encouraging. While only about ten percent of Parkinson’s patients inherit disease-causing mutations, discovering common mechanisms by which familial forms of Parkinson’s disease manifest will likely shed light on the pathophysiology of the more common idiopathic form and provide insight to the general process of neurodegeneration, thus revealing therapeutic targets that will become more and more accessible as technology improves.