فرسودگی شغلی ۲۰۲۴
Burnout 2024

در راه مبارزه برای جهانی بهتر، شکست‌ها اجتناب‌ناپذیرند. گاهی اوقات، حسِ شکست می‌تواند طاقت‌فرسا باشد، اما باید آن را تاب آورد. پس چگونه افرادی که در خط مقدم هستند به حرکت ادامه می‌دهند؟ برای پاسخ به این سوال، هانا پراکتر از منابع تاریخی بهره می‌گیرد تا دریابد که انقلابیون و فعالان گذشته چگونه امید خود را حفظ می‌کردند.

فرسودگی به تبعیدیان سرخورده‌ی کمون پاریس در یک تبعیدگاه جزایی در جنوب اقیانوس آرام، بلشویک‌های خسته که در دوران نقاهت پس از انقلاب اکتبر در آسایشگاه‌ها به سر می‌برند، یک فعال سابق که روی تخت روانکاو خواب مناظر ویران‌شده را می‌بیند، دهقانان چینی که در جلسات خودانتقادی شرکت می‌کنند، یک سازمان‌دهنده‌ی سیاسی که از یک شفادهنده‌ی معنوی مشورت می‌گیرد، فعالان جنبش حقوق مدنی که با فرسودگی مبارزه می‌کنند، و گروهی از فمینیست‌ها که اتاقی را با تشک می‌پوشانند تا در مورد نظام مردسالار فریاد بزنند، می‌پردازد. پراکتر با کنار گذاشتن روایت‌های خودیاری و حرف‌های فردی‌سازی‌شده‌ی درمانی، راهی متفاوت پیش رو می‌گذارد – نه انکار و نه ناامیدی. بررسی قاطع او از روش‌هایی که مبارزان برای درک فرسودگی خود به کار برده‌اند، نشان می‌دهد که می‌توان همزمان سوگواری و سازماندهی کرد، و هر دو را بدون مصالحه انجام داد.

In the struggle for a better world, setbacks are inevitable. Defeat can feel overwhelming at times, but it has to be endured. How then do the people on the front line keep going? To answer that question, Hannah Proctor draws on historical resources to find out how revolutionaries and activists of the past kept a grip on hope.

Burnout considers despairing former Communards exiled to a penal colony in the South Pacific; exhausted Bolsheviks recuperating in sanatoria in the aftermath of the October Revolution; an ex-militant on the analyst’s couch relating dreams of ruined landscapes; Chinese peasants engaging in self-criticism sessions; a political organiser seeking advice from a spiritual healer; civil rights movement activists battling weariness; and a group of feminists padding a room with mattresses to scream about the patriarchy. Jettisoning self-help narratives and individualizing therapy talk, Proctor offers a different way forward – neither denial nor despair. Her cogent exploration of the ways militants have made sense of their own burnout demonstrates that it is possible to mourn and organise at once, and to do both without compromise.