ابزارهای اعتبار گالیله ۲۰۲۴
Galileo’s Instruments of Credit 2024

در طی شش سال کوتاه، گالیلئو گالیله از یک استاد ریاضیات نسبتاً گمنام که پانسیونی دانشجویی را در پادوا اداره می‌کرد، به ستاره‌ای در دربار فلورانس و سپس به فردی بدل شد که به دلیل حمایت از کوپرنیک‌گرایی، توجه خطرناک تفتیش عقاید را به خود جلب کرد. در این دوره کوتاه، گالیله مجموعه‌ای از اکتشافات نجومی را انجام داد که بحث بر سر ماهیت فیزیکی آسمان‌ها را دگرگون کرد: او با معرفی تلسکوپ و شواهد تصویری، به شدت رویه‌ها و جایگاه نجوم را متحول کرد، پیکربندی اساسی رابطه‌ی بین الهیات و نجوم را پیشنهاد داد و خود را از یک ریاضیدان دانشگاهی به فیلسوف دربار بدل کرد.

ابزارهای اعتبار گالیله تفسیری کاملاً جدید از چند دوره کلیدی زندگی گالیله، از جمله اکتشافات اولیه‌ی او با تلسکوپ در سال 1610، مناقشه بر سر لکه‌های خورشیدی و درگیری با دفتر مقدس بر سر رابطه‌ی بین کوپرنیک‌گرایی و کتاب مقدس ارائه می‌دهد. ماریو بیاجولی استدلال می‌کند که تاکتیک‌های گالیله در این دوران به سرعت با شرایط او تغییر کرد و سرعت این تغییرات او را مجبور کرد تا به سرعت به فرصت‌ها و خطرات ناشی از اختراعات پیش‌بینی‌نشده، اکتشافات بیشتر و مداخلات مخالفانش پاسخ دهد.

بیاجولی با تمرکز بر جنبه‌هایی از زندگی علمی گالیله که فراتر از چارچوب فرهنگ دربار و حمایت مالی قرار دارند، روایتی تجدیدنظرطلبانه از سیستم‌های مختلف مبادله، ارتباطات و اعتبار که در مراحل مختلف زندگی گالیله در جریان بود، ارائه می‌دهد. ابزارهای اعتبار گالیله مورد استقبال محققان حوزه‌های مطالعات علم، معرفت‌شناسی تاریخی، مطالعات بصری، علم گالیله‌ای و نجوم اواخر رنسانس قرار خواهد گرفت.

In six short years, Galileo Galilei went from being a somewhat obscure mathematics professor running a student boarding house in Padua to a star in the court of Florence to the recipient of dangerous attention from the Inquisition for his support of Copernicanism. In that brief period, Galileo made a series of astronomical discoveries that reshaped the debate over the physical nature of the heavens: he deeply modified the practices and status of astronomy with the introduction of the telescope and pictorial evidence, proposed a radical reconfiguration of the relationship between theology and astronomy, and transformed himself from university mathematician into court philosopher.
Galileo’s Instruments of Credit proposes radical new interpretations of several key episodes of Galileo’s career, including his early telescopic discoveries of 1610, the dispute over sunspots, and the conflict with the Holy Office over the relationship between Copernicanism and Scripture. Galileo’s tactics during this time shifted as rapidly as his circumstances, argues Mario Biagioli, and the pace of these changes forced him to respond swiftly to the opportunities and risks posed by unforeseen inventions, further discoveries, and the interventions of his opponents.
Focusing on the aspects of Galileo’s scientific life that extend beyond the framework of court culture and patronage, Biagioli offers a revisionist account of the different systems of exchanges, communication, and credibility at work in various phases of Galileo’s career. Galileo’s Instruments of Credit will find grateful readers among scholars of science studies, historical epistemology, visual studies, Galilean science, and late Renaissance astronomy.