محفل سیل‌وود ۲۰۱۳
The Silwood Circle 2013

این کتاب روایتی بدیع و جامع از زندگی حرفه‌ای گروهی صمیمی از بوم‌شناسان بسیار تأثیرگذار است که از اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰ میلادی به بعد در بریتانیا فعالیت داشته‌اند. این کتاب را می‌توان به‌عنوان تاریخچه‌ای از برخی تحولات اخیر در بوم‌شناسی نیز مطالعه کرد. رابرت مِی، یکی از اعضای این گروه، رئیس پیشین انجمن سلطنتی و نویسنده‌ی آنچه بسیاری مهم‌ترین رساله‌ی بوم‌شناسی نظری در اواخر قرن بیستم می‌دانند، است. شکوفایی این گروه نه تنها به دلیل رهبری فکری مِی، بلکه همچنین به دلیل هدایت و راهنمایی تی. آر. ای. ساوث‌وود بود. ساوث‌وود دوران حرفه‌ای خود را به‌عنوان استاد جانورشناسی لیناکر در دانشگاه آکسفورد به پایان رساند و در آنجا مدتی نیز به‌عنوان معاون رئیس دانشگاه خدمت کرد. پیش از آن، به‌عنوان استاد و مدیر پردیس سیلوود پارکِ امپریال کالج لندن، این گروه را گرد هم آورد. از آنجا که این گروه در سیلوود شکل گرفت، در این کتاب «حلقه‌ی سیلوود» نامیده شده است. ساوث‌وود با هدف ارتقای جایگاه علوم بوم‌شناسی و محیط‌زیست در بریتانیا، از منافع اعضای آن حمایت کرد. با توجه به نگرانی عمومی در مورد محیط زیست و از بین رفتن اکوسیستم‌ها، اقدامات او به موقع بود. بوم‌شناسی که در نیمه اول قرن بیستم در حاشیه علوم قرار داشت، به عنوان علمی اساسی برای بقای بشر مدرن تلقی شد. این کتاب اهمیت آن را در بسیاری از زمینه‌ها نشان می‌دهد. اعضای حلقه‌ی سیلوود به‌عنوان مشاوران دولتی در زمینه‌های حفاظت و تنوع زیستی، مدیریت منابع، کنترل آفات، سیاست غذایی، محصولات تراریخته، کشاورزی پایدار، توسعه بین‌المللی، دفاع در برابر سلاح‌های بیولوژیکی، و اپیدمیولوژی و کنترل بیماری‌های عفونی فعالیت داشته‌اند. این کتاب ضمن بازگویی علم و دانشی که آن‌ها به کار بردند و چگونگی پیشرفت حرفه‌ای آن‌ها، به نقش این گروه و ماهیت موفقیت علمی نیز می‌پردازد.

This is an original and wide-ranging account of the careers of a close-knit group of highly influential ecologists working in Britain from the late 1960s onwards. The book can also be read as a history of some recent developments in ecology. One of the group, Robert May, is a past president of the Royal Society, and the author of what many see as the most important treatise in theoretical ecology of the later twentieth century. That the group flourished was due not only to May’s intellectual leadership, but also to the guiding hand of T. R. E. Southwood. Southwood ended his career as Linacre Professor of Zoology at the University of Oxford, where he also served a term as Vice-Chancellor. Earlier, as a professor and director of the Silwood Park campus of Imperial College London, he brought the group together. Since it began to coalesce at Silwood it has been named here the Silwood Circle. Southwood promoted the interests of its members with the larger aim of raising the profile of ecological and environmental science in Britain. Given public anxiety over the environment and the loss of ecosystems, his actions were well-timed.Ecology, which had been on the scientific margins in the first half of the twentieth century, came to be viewed as a science central to modern existence. The book illustrates its importance to many areas. Members of the Silwood Circle have acted as government advisors in the areas of conservation and biodiversity, resource management, pest control, food policy, genetically modified crops, sustainable agriculture, international development, defence against biological weapons, and epidemiology and infectious disease control. In recounting the science they carried out, and how they made their careers, the book reflects also on the role of the group, and the nature of scientific success.