جدول تناوبی و یک جایزه‌ی نوبل ازدست‌رفته ۲۰۱۲
The Periodic Table And A Missed Nobel Prize 2012

پروفسور اولف لاگرکویست در روایتی نسبتاً کوتاه اما استادانه، به ریشه‌ها و تحولات بنیادین در علم شیمی می‌پردازد و اکتشافات و شخصیت‌های برجسته‌ای را برجسته می‌کند که اسطوره‌های باستانی یونانیان، تفکرات کیمیاگران و رمز و راز فلوژیستون را به واقعیت‌ها و قوانین حاکم بر خواص و رفتار عناصر تبدیل کردند؛ به طور خلاصه، چگونگی تبدیل شیمی به یک علم واقعی. نقطه اوج این سفر تاریخی، پیروزی دیمیتری مندلیف بود که قانون تناوبی عناصر، یعنی رابطه بین خواص عناصر و وزن اتمی آن‌ها، و دقیق‌تر، عدد اتمی آن‌ها را ارائه کرد. این قانون علاوه بر ایجاد نظم در عناصر شناخته‌شده در آن زمان، وجود و ترتیب اتمی عناصری را که هنوز ناشناخته بودند اما به زودی کشف شدند، پیش‌بینی کرد.

هدف ضمنی اما آشکار بررسی لاگرکویست، پرداختن به بی‌عدالتی فاحشی است که به اعتقاد وی در عدم اعطای جایزه نوبل شیمی به مندلیف در سال‌های 1905 و 1906 رخ داده است. لاگرکویست با کاوش در سوابق تفصیلی آکادمی سلطنتی علوم سوئد در مورد نامزدها، معیارهای داوری و بحث‌های اغلب داغ و مغرضانه را آشکار می‌سازد که به نفع و یا در تقبیح مشارکت‌های رقبای آن سال‌ها مطرح می‌شد. لاگرکویست، که عضو آکادمی علوم سوئد بوده و در داوری نامزدهای جایزه شیمی شرکت داشته است، نتیجه می‌گیرد: «این در ذات جایزه نوبل است که همیشه تعدادی از نامزدها وجود خواهند داشت که شایسته پاداش هستند اما هرگز به این افتخار دست نخواهند یافت» — مندلیف یکی از آن‌ها بود.

In a relatively brief but masterful recounting, Professor Ulf Lagerkvist traces the origins and seminal developments in the field of chemistry, highlighting the discoveries and personalities of the individuals who transformed the ancient myths of the Greeks, the musings of the alchemists, the mystique of phlogiston into the realities and the laws governing the properties and behavior of the elements; in short, how chemistry became a true science. A centerpiece of this historical journey was the triumph by Dmitri Mendeleev who conceived the Periodic Law of the Elements, the relation between the properties of the elements and their atomic weights but more precisely their atomic number. Aside from providing order to the elements known at the time, the law predicted the existence and atomic order of elements not then known but were discovered soon after.An underlying but explicit intent of Lagerkvist’s survey is to address what he believes was a gross injustice in denying Mendeleev the Nobel Prize in Chemistry in 1905 and again in 1906. Delving into the Royal Swedish Academy of Sciences’ detailed records concerning the nominations, Lagerkvist reveals the judging criteria and the often heated and prejudicial arguments favoring and demeaning the contributions of the competing contenders of those years. Lagerkvist, who was a member of the Swedish Academy of Sciences and has participated in judging nominations for the chemistry prize, concludes “It is in the nature of the Nobel Prize that there will always be a number candidates who obviously deserve to be rewarded but never get the accolade” — Mendeleev was one of those.