جنگل پیچیده ۲۰۱۰
The Complex Forest 2010

جنگل پیچیده، به بررسی نظام‌مند نظریه‌ها، فرآیندها و نتایج اولیه‌ی رویکردی پژوهشی و مدیریتی به نام «مدیریت مشارکتی انطباقی» (ACM) می‌پردازد. این رویکرد، به عنوان جایگزینی برای رویکردهای اثبات‌گرایانه در توسعه و حفاظت که فرض را بر قابلیت پیش‌بینی در مدیریت جنگل می‌گذارند، پیچیدگی و غیرقابل پیش‌بینی بودن ذاتی هر اجتماع جنگلی و اهمیت توسعه‌ی راهکارها به همراه جوامع جنگل‌نشین را، که زندگی‌شان بیشترین تاثیر را از نتایج می‌پذیرد، تصدیق می‌کند.

«جنگل پیچیده» با تکیه بر پژوهش‌های پیشین که اهمیت رویکردهای انعطاف‌پذیر و مشارکتی در مدیریت پایدار جنگل را نشان دادند، کارِ متخصصان ACM را در مواجهه با طیف گسترده‌ای از چالش‌ها در محیط‌های گوناگون توصیف کرده و تلاش می‌کند شرایطی را شناسایی کند که در آن ACM بیشترین اثربخشی را دارد.

مطالعات موردی ACM در ۳۳ منطقه‌ی جنگلی در ۱۱ کشور، به همراه مقایسه‌ی نظام‌مند نتایج در هر منطقه توسط کالفر، نشان می‌دهد که توانایی‌های انسانی و سازمانی تقویت شده‌اند. به عنوان مثال، در زیمبابوه، تعداد زنانی که در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت داشتند به شدت افزایش یافت. در نپال، اعضای جامعه، نخبگان متقلب جامعه را شناسایی و مجازات کردند. در کامرون و بولیوی، برنامه‌های آموزشی منجر به مدیریت بهتر اختلافات شد. این‌ها نتایج اولیه‌اند، اما طیف گسترده‌ای از پژوهش‌های اخیر از این باور کالفر حمایت می‌کنند که این توانایی‌های جدید در نهایت به افزایش درآمد و بهبود پایدار سلامت جنگل‌ها و جوامع جنگل‌نشین کمک خواهند کرد.

«جنگل پیچیده» درخواست‌ها برای تغییر در نحوه‌ی برنامه‌ریزی برنامه‌های حفاظت و توسعه را تقویت می‌کند؛ تغییری از رویکردهای دستوری و کنترلی به سمت رویکردهایی که نیازمند انعطاف‌پذیری و پاسخگویی بوروکراتیک، و همچنین مشارکت بیشتر محلی در تعیین اولویت‌ها و حل مسئله هستند.

The Complex Forest systematically examines the theory, processes, and early outcomes of a research and management approach called adaptive collaborative management (ACM). An alternative to positivist approaches to development and conservation that assume predictability in forest management, ACM acknowledges the complexity and unpredictability inherent in any forest community and the importance of developing solutions together with the forest peoples whose lives will be most affected by the outcomes. Building on earlier work that established the importance of flexible, collaborative approaches to sustainable forest management, The Complex Forest describes the work of ACM practitioners facing a broad range of challenges in diverse settings and attempts to identify the conditions under which ACM is most effective. Case studies of ACM in 33 forest sites in 11 countries together with Colfer’s systematic comparison of results at each site indicate that human and institutional capabilities have been strengthened. In Zimbabwe, for example, the number of women involved in decisionmaking soared. In Nepal, community members detected and sanctioned dishonest community elites. In Cameroon and Bolivia, learning programs resulted in better conflict management. These are early results, but a wide range of recent research supports Colfer’s belief that these new capabilities will eventually contribute to higher incomes and to sustainable improvements in the health of forests and forest peoples. The Complex Forest reinforces calls for change in the way we plan conservation and development programs, away from command-and-control approaches, toward ones that require bureaucratic flexibility and responsiveness, as well as greater local participation in setting priorities and problem solving.