رویکرد تحلیلی ۲۰۱۹
The Analytic Attitude 2019

“رویکرد روانکاوانه” به عنوان یکی از بزرگترین دستاوردهای فروید شناخته می‌شود. هم یافته‌های روانکاوی به عنوان یک روش تحقیق و هم نتایج آن به عنوان یک روش درمان، به میزان زیادی به سازگاری و ثبات آن بستگی دارد. با این حال، فروید هیچ تعریف مختصر، جامع و مورد قبولی از چیستی این رویکرد ارائه نداد: ایده‌های او، یا برداشتی از آن‌ها، تنها می‌تواند از مقالات او در زمینه تکنیک استخراج شود. نویسنده، با در نظر گرفتن این ایده‌ها به عنوان نقطه شروع و با توجه به سهم سایر تحلیلگران در طول سال‌ها، به چالش تعریف “رویکرد ایده‌آل” که در کار خود به عنوان یک تحلیلگر به آن دست یافته است، برمی‌خیزد. به این منظور، نویسنده نه تنها همدلی تحلیلگر، نیاز به ایجاد “فضای امن” در رابطه با خطراتی که بیمار هنگام مواجهه با احتمال بینش و تغییر شخصی درک می‌کند را مورد بحث قرار می‌دهد، بلکه به مفاهیم انتقال و مقاومت، و ماهیت تفسیر و بازسازی روانکاوانه نیز می‌پردازد.

The analytic attitude” ranks as one of Freud’s greatest creations. Both the findings of psychoanalysis as a method of investigation and its results as a method of treatment depend on its being consistent to a high degree. Yet Freud offered no concise, complex, generally acceptable formulation of what it is: his ideas, or a version of them, can only be derived from his papers on technique. Taking these ideas as a starting point, and with due regard to the contributions of other analysts over the years, the author rises to the challenge of defining the “ideal” attitude that he come to aspire to in his work as an analyst. To this end the author discusses not only the analyst’s empathy, the need to establish an “atmosphere of safety” in relation to the dangers the patient perceives when facing the possibility of insight and personal change, but also the concepts of transference and resistance, and the nature of psychoanalytic interpretation and reconstruction.