روان‌درمانی پویشی متمرکز بر نشانه ۲۰۱۳
Symptom-Focused Dynamic Psychotherapy 2013

به‌طور سنتی، درمانگران روانکاوی‌گرا از تمرکز مستقیم بر علائم اجتناب کرده و آن را انحرافی سطحی از آسیب‌شناسی روانی زیربنایی تلقی می‌کنند. اما مری کانرز در کتاب *روان‌درمانی پویشی متمرکز بر نشانه* استدلال می‌کند که این فرض، حاصل رویکرد کلاسیک منسوخ‌شده‌ای است و باید در پرتو تفکر رابطه‌ای معاصر مورد بازبینی قرار گیرد. این کتاب، پروژه‌ای تلفیقی است که تکنیک‌های شناختی-رفتاری را که از نظر تجربی مؤثر نشان داده شده‌اند، شرح می‌دهد و می‌تواند به طور سازنده‌ای در روان‌درمانی پویشی ادغام شود.

چه مجوزی برای مداخلات متمرکز بر نشانه در درمان روان‌پویشی وجود دارد؟ کانرز استدلال می‌کند که تأثیر مخرب علائم بر سلامت جسمی و عاطفی بیمار، اغلب مانع از تعامل روان‌پویشی می‌شود. علائم مرتبط با اختلالات اعتیادآور، اختلالات خوردن، وسواس جبری (OCD) و استرس پس از سانحه مورد توجه ویژه قرار می‌گیرند. کانرز دریافت که در بیماران مبتلا به این علائم و علائم دیگر، تکنیک‌های شناختی-رفتاری خاص می‌توانند پریشانی ناشی از علائم را تسکین داده و فرآیند درمان روان‌پویشی را با توجه به رابطه درمانی و تحلیل انتقال-انتقال متقابل تسهیل کنند.

مدل روان‌درمانی تلفیقی کانرز، که تکنیک‌های شناختی-رفتاری را به درک جامعی از علت‌شناسی علائم پاسخگو می‌کند، دیدگاهی متوازن ارائه می‌دهد که به وابستگی رابطه‌ای علائم توجه می‌کند، بدون اینکه از تعهد درمانی برای کاهش پریشانی ناشی از علائم چشم‌پوشی کند. در واقع، کانرز نشان می‌دهد که تکنیک‌های فعال مدیریت علائم، اغلب تسهیل‌کننده‌ی اهداف درمانی هستند که بر اساس روانکاوی رابطه‌ای، روانشناسی خود، نظریه بین‌ذهنی و تحقیقات دلبستگی تدوین شده‌اند. *روان‌درمانی پویشی متمرکز بر نشانه*، تلاشی دقیق برای غنی‌سازی درمان روان‌پویشی بدون تضعیف بنیان مفهومی آن است و پادزهری نیروبخش برای طرز فکر فرسوده است که از رنج ناشی از علائم، فضیلت می‌سازد.

Traditionally, psychoanalytically oriented clinicians have eschewed a direct focus on symptoms, viewing it as superficial turning away from underlying psychopathology. But this assumption is an artifact of a dated classical approach; it should be reexamined in the light of contemporary relational thinking. So argues Mary Connors in Symptom-Focused Dynamic Psychotherapy, an integrative project that describes cognitive-behavioral techniques that have been demonstrated to be empirically effective and may be productively assimilated into dynamic psychotherapy.

What is the warrant for symptom-focused interventions in psychodynamic treatment? Connors argues that the deleterious impact of symptoms on the patient’s physical and emotional well being often impedes psychodynamic engagement. Symptoms associated with addictive disorders, eating disorders, OCD, and posttraumatic stress receive special attention. With patients suffering from these and other symptoms, Connors finds, specific cognitive-behavior techniques may relieve symptomatic distress and facilitate a psychodynamic treatment process, with its attentiveness to the therapeutic relationship and the analysis of transference-countertransference.

Connors’ model of integrative psychotherapy, which makes cognitive-behavioral techniques responsive to a comprehensive understanding of symptom etiology, offers a balanced perspective that attends to the relational embeddedness of symptoms without skirting the therapeutic obligation to alleviate symptomatic distress. In fact, Connors shows, active techniques of symptom management are frequently facilitative of treatment goals formulated in terms of relational psychoanalysis, self psychology, intersubjectivity theory, and attachment research. A discerning effort to enrich psychodynamic treatment without subverting its conceptual ground, Symptom-Focused Dynamic Psychotherapy is a bracing antidote to the timeworn mindset that makes a virtue of symptomatic suffering.