سوژه‌های والا ۲۰۱۷
Sublime Subjects 2017

کتاب “سوژه‌های متعالی” به بررسی دو پرسش بنیادین می‌پردازد: سرآغاز انسانیت چیست؟ نوزاد کی و چگونه به یک سوژه تبدیل می‌شود؟ این پرسش‌ها نه تنها از نظر تئوریک برای روانکاوی اهمیت دارند، بلکه در عمل بالینی نیز مهم هستند، زیرا مسئله‌ی اصلی این است که چگونه به ذهن بیمار کمک کنیم تا رشد کند، یا بهتر بگوییم، توانایی او را برای معنا بخشیدن به تجربه افزایش دهیم.

جوزپه سیویتارزه در اینجا استدلال می‌کند که نظریه‌ی روانکاوی والایش (sublimation) و نظریه‌ی زیبایی‌شناسی تعالی (sublime) هر دو نظریه‌هایی در باب سوبژکتیواسیون (subjectivation) هستند که می‌توانند یکدیگر را روشن کنند و درک بهتری از تولد روان به ما ارائه دهند. تجربه‌ی زیبایی‌شناختی در هنر و در عمل روانکاوی با ساختار اجتماعی فرد در ارتباط است، که در سطح پیش‌اندیشانه، غیرکلامی یا بیناجسمانی (inter-corporeal) درک می‌شود. در این سطح است که به لطف مواجهه با دیگری پذیرا، آشفتگی‌های احساسات و پیش‌عواطف (proto-emotions) به ریتم‌های آرامش‌بخش، پیش‌اید‌ه‌ها یا ایده‌های محسوس تبدیل می‌شوند و پس از افزودن واژه‌ها، به مفاهیم بدل می‌گردند.

به بیان بیونی، “یگانگی” (at-one-ment) بین مادر و نوزاد “شکلی از انتزاع بدوی” است و ابتدا در بعد صرفاً حسی و مبهم رخ می‌دهد، و سپس در فضای عاطفی، که با این وجود اگر در نظر بگیریم که اجتماعیت توسط مادر برای زوج-سیستم فراهم می‌شود، همواره فضایی نمادین است. دقیقاً فرآیند بین‌الاذهانی ارتقا به سمت تفکر مفهومی است، اما بدون اینکه هرگز خود را از تفکری که در بدن به عنوان دانش رویه‌ای (procedural knowledge) سپرده شده است جدا کنیم، که تعریف اتخاذ شده در اینجا از انسان‌ها به عنوان “سوژه‌های متعالی” را توجیه می‌کند.

این کتاب این موضوعات را نه تنها از دریچه‌ی مفهوم والایش یا نظریه‌ی تعالی، بلکه از طریق مفاهیم مازوخیسم، خودبیمارانگاری (hypochondria)، حقیقت و دو تفسیر از مقالات کلاسیک فرویدی مانند مورد بالینی دورا و «فرمول‌بندی‌هایی در مورد دو اصل عملکرد ذهنی» مورد بررسی قرار می‌دهد. کتاب “سوژه‌های متعالی” برای روانکاوان و روان‌درمانگران روانکاوی، و همچنین پژوهشگران ادبیات و فلسفه جذاب خواهد بود.

Sublime Subjects explores two fundamental questions: what is the start of humanity? When and how does a newborn child become a subject? These are relevant to psychoanalysis not only theoretically, but also in clinical practice, where the issue at stake is how to help the analysand’s mind to grow or, better, to increase the ability to give a meaning to experience.

Giuseppe Civitarese here argues that the psychoanalytic theory of sublimation and the aesthetic theory of the sublime are theories of subjectivation that can illuminate each other and give us a better understanding of the birth of the psyche. The aesthetic experience in art and in psychoanalytic practice are concerned with the social constitution of the individual, understood at its pre-reflective, non-verbal or inter-corporeal level. It is at this level that, thanks to the encounter with a receptive other, the turbulences of sensations and proto-emotions become soothing rhythms, proto-ideas or sensible ideas at first and, once words are added, concepts.

In Bionian terms, the at-one-ment between mother and baby is a form of primordial abstraction and occurs first in the dimension of the purely sensory and indistinct, and then in the affective space, which nonetheless is always a symbolic space if we take account that sociality is provided for the couple-system by the mother. It is exactly the intersubjective process of elevating toward conceptual thinking, but without ever detaching oneself from the thinking deposited in the body as procedural knowledge, that justifies the definition adopted here of human beings as Sublime Subjects.

This book explores these topics not only through the lens of the concept of sublimation or the theory of the sublime, but also through those of masochism, hypochondria, truth and two readings of classical Freudian papers such as the clinical case of Dora and ‘Formulations on the two principles of mental functioning’. Sublime Subjects will appeal to psychoanalysts and psychoanalytic psychotherapists, as well as literature and philosophy scholars.