خود، منطق و تفکر استعاری ۲۰۰۸
Self, Logic, and Figurative Thinking 2008

هاروود فیشر در این اثر، استدلال می‌کند که تبیین‌های علوم اعصاب و علوم شناختی از حالات ذهنی ناکافی هستند، چرا که از توضیح شکاف‌های موجود بین فعالیت‌های مغز، عملیات شناختی، نگاشت‌های زبانی و روایت فردی از تجربه عاجزند. فیشر، طیف گسترده‌ای از اندیشه‌ها، از تفکرات ابتدایی و رؤیا گرفته تا استعاره‌های هنری و حتی استعاره‌های علمی را مورد کنکاش قرار می‌دهد. او با بهره‌گیری از روش‌شناسی‌های مبتنی بر تجربه‌ی اول‌شخص، نقش خودآگاه را در تولید تفکر استعاری به جایگاه اصلی‌اش بازمی‌گرداند.

فرد چگونه واژه‌ها و ایده‌ها را ابداع و سازماندهی می‌کند؟ چگونه می‌توانیم بین انواع مختلف تفکر تمایز قائل شویم و منشأ آن‌ها را تبیین کنیم؟ فیشر، «خود» را به مثابه واسطه‌ای بین استعاره و صورت منطقی ترسیم می‌کند. در مقابل، او پیدایش و بیان «خود» را از طریق تعامل بین منطق و شمایل توضیح می‌دهد. فیشر شرح می‌دهد که چگونه «من» می‌تواند از نقش‌های از پیش تعیین‌شده فراتر رود. «خود»، نه عامل گفتمانی زبان‌شناسی پست‌مدرن است و نه موجودیتی که به طور اجتماعی تعیین شده باشد. بلکه، مکانی است تاریخی، پویا و در حال شکل‌گیری، در تقاطع کنشگری آگاهانه و اعمال ناخودآگاه، و منطق‌ها و استعاره‌های زمینه‌ای در حال تکامل.

Harwood Fisher argues against neuroscientific and cognitive scientific explanations of mental states, for they fail to account for the gaps between actions in the brain, cognitive operations, linguistic mapping, and an individual’s account of experience. Fisher probes a rich array of thought from the primitive and the dream to the artistic figure of speech, and extending to the scientific metaphor. He draws on first-person methodologies to restore the conscious self to a primary function in the generation of figurative thinking.

How does the individual originate and organize terms and ideas? How can we differentiate between different types of thought and account for their origins? Fisher depicts the self as mediator between trope and logical form. Conversely, he explicates the creation and articulation of the self through interplay between logic and icon. Fisher explains how the “I” can step out of scripted roles. The self is neither a discursive agent of postmodern linguistics nor a socially determined entity. Rather, it is a historically situated, dynamically constituted place at the crossroads of conscious agency and unconscious actions and evolving contextual logics and figures.