آینده‌های پساانسانی ۲۰۲۱
Post-Human Futures 2021

این مجلد با رویکردهای پساانسان‌گرایانه و فراانسان‌گرایانه درگیر شده و کاوشی بدیع در این پرسش ارائه می‌دهد که سرنوشت بشر در مواجهه با هوش مصنوعی چگونه خواهد بود. در حالی که فناوری‌های نوظهور به‌طور گسترده‌ای فرضیات مربوط به انسان و جایگاه او در جهان را زیر سوال می‌برند، و نوآوری‌های محاسباتی یادگیری ماشین باعث شده برخی ادعا کنند که ما هر چه بیشتر به هوش مصنوعی عمومی (AGI) که مدت‌ها در پی آن بوده‌ایم، نزدیک می‌شویم، این اثر از انسانیت دفاع می‌کند و استدلال می‌کند که «پیشرفت‌های» فناورانه که به‌طور مصنوعی در برخی انسان‌ها وارد می‌شوند، ویژگی‌های اساسی انسانی آن‌ها را از بین نمی‌برند.

در برابر این چالش که هوش مصنوعی پیشرفته به‌طور کامل قادر به تفکر اصیل، خودپروری خلاقانه و قضاوت اخلاقی خواهد بود و بنابراین ادعاهایی در مورد حقوق قانونی خواهد داشت، نویسندگان شکلی از «اصالت‌گرایی» را پیش می‌کشند که توجیه می‌کند یک «حداقل زندگی شایسته» برای همه افراد فراهم شود. به این ترتیب، در حالی که آینده انسان زیر سوال است، نویسندگان نشان می‌دهند که کنار گذاشتن خود این مقوله یا واقعیت اساسی آن، راه‌حلی کمتر محتمل از آن چیزی است که اغلب فرض می‌شود.

This volume engages with post-humanist and transhumanist approaches to present an original exploration of the question of how humankind will fare in the face of artificial intelligence. With emerging technologies now widely assumed to be calling into question assumptions about human beings and their place within the world, and computational innovations of machine learning leading some to claim we are coming ever closer to the long-sought artificial general intelligence, it defends humanity with the argument that technological ‘advances’ introduced artificially into some humans do not annul their fundamental human qualities. Against the challenge presented by the possibility that advanced artificial intelligence will be fully capable of original thinking, creative self-development and moral judgement and therefore have claims to legal rights, the authors advance a form of ‘essentialism’ that justifies providing a ‘decent minimum life’ for all persons. As such, while the future of the human is in question, the authors show how dispensing with either the category itself or the underlying reality is a less plausible solution than is often assumed.