پاترنو ۲۰۱۲
Paterno 2012

جو پاتِرنو معتقد بود که فوتبال راهی برای آموزش زندگی به مردان جوان است. او به مدت ۶۲ سال در پن استیت مربیگری کرد. در طول سال‌هایی که به عنوان سرمربی فعالیت می‌کرد، تیم‌هایش ۴۰۹ بازی را بردند که یک رکورد در دستهٔ اول بود. در پایان عمرش، بیش از ۱۰۰ مورد از این بردها توسط NCAA به دلیل جنایات جری ساندوسکی، مربیِ دستیار قدیمی، و آگاهی ادعایی پاتِرنو از آن جنایات بی‌اعتبار شد – آگاهی‌ای که پاتِرنو تا زمان مرگش آن را انکار کرد. در این فرایند، نام پاتِرنو – نامی که او تمام عمر خود را صرف ساختن آن کرده بود – به نمادی از رسوایی و جنجال تبدیل شد.

جو پوزنانسکی در ماه‌های پرتلاطم پایانی زندگی پاتِرنو در استیت کالج، پنسیلوانیا زندگی می‌کرد و در کنار او و خانواده‌اش بود، در حالی که رسوایی‌ای که در نهایت او را در کام خود فرو برد، آشکار می‌شد. کتاب پوزنانسکی که اکنون دارای یک مؤخرهٔ جدید است، به عمق زندگی جو پاتِرنو می‌پردازد، و به دوران کودکی او در بروکلین و دوران دانشجویی‌اش در براون بازمی‌گردد، و او را از دید مردان جوانی که مربیگری‌شان را بر عهده داشت، بررسی می‌کند. این تصویری است که فراتر از عناوین روزمرهٔ خبری می‌رود و به زندگی یک آرمان‌گرای سرسخت، یک معلم و یک مرد اصولی اما دارای نقص می‌پردازد که تا پایان عمر عاشق مربیگری بود.

Joe Paterno believed that football was a way to teach young men how to live. He coached at Penn State for 62 years. In the course of his years as a head coach, his teams won 409 games, a Division I record. At the end of his life, more than 100 of those wins were invalidated by the NCAA because of the crimes of a longtime assistant coach, Jerry Sandusky, and Paterno’s alleged knowledge of those crimes—knowledge Paterno denied until his death. In the process, the name Paterno—the name he had spent a lifetime building—came to represent scandal and controversy.

Joe Posnanski lived in State College, Pennsylvania, through the turbulent final months of Paterno’s life and was with him and his family as the scandal that eventually consumed him unfolded. Now with a new afterword, Posnan­ski’s book delves deep into the life of Joe Paterno, going back to his childhood days in Brooklyn and his college days at Brown, and looks at him through the eyes of the young men he coached. It is a portrait that goes beyond the daily headlines and into the life of a stubborn idealist, a teacher, and a flawed but principled man who, to the very end, loved to coach.