کوهوت، لووالد و پست‌مدرن‌ها ۲۰۱۵
Kohut, Loewald and the Postmoderns 2015

در کتاب «کوهوت، لووالد و پست‌مدرن‌ها»، جودیت تایشولز، با استفاده از نقدهای معاصر به کوهوت و لووالد به عنوان سنگ محکی برای بررسی وضعیت کنونی روانکاوی، بر گروهی برگزیده از نظریه‌پردازان پست‌مدرن متمرکز می‌شود که نوشته‌های اخیرشان، زیرمتنی پرسش‌گرانه نسبت به ایده‌های کوهوت و لووالد را تشکیل می‌دهد. تایشولز، با آگاهی کامل از تفاوت‌های مهم بین این نظریه‌پردازان، معتقد است که سهم هر یک از آن‌ها، که روانکاوی را به عنوان یک فرایند تعاملی معرفی می‌کند که در آن ذهنیت خودِ تحلیل‌گر، نقشی اساسی در ساخت مشترک معانی ایفا می‌کند، به عنوان نقدی پست‌مدرن بر کوهوت و لووالد، اهمیتی مشترک به دست می‌آورد. او به ویژه نگران رابطه – هم از نظر تئوری و هم از نظر فنی – بین تأکید کوهوت بر همدلی تحلیل‌گر با دیدگاه و عاطفه بیمار، و اصرار مشترک نظریه‌پردازان پست‌مدرن بر بیان ذهنیت خود تحلیل‌گر در موقعیت درمان است.

تحلیل او شامل بینش دقیقی نسبت به تنش‌ها و ابهامات موجود در آثار کوهوت و لووالد است که در نهایت به عنوان ایستگاهی بین دیدگاه‌های مدرن و پست‌مدرن ظاهر می‌شوند، و قدردانی او از کوهوت و لووالد به عنوان نظریه‌پردازان انتقالی، باعث ارائه تفسیری منصفانه و تحسین‌برانگیز می‌شود. او در سراسر کتاب، بر روش‌های مختلفی تأکید می‌کند که کوهوت و لووالد به واسطه آن‌ها، بیان نوپایی از نگرش‌های پست‌مدرن ارائه دادند، اما از اصالت نظریه‌پردازان پست‌مدرن نیز قدردانی می‌کند، کسانی که به خلاءهای واقعی در اندیشه و نوشته‌های این الگوهای نسل قبلی می‌پردازند.

بررسی تایشولز از آنچه که او دو «انقلاب جزئی» همپوشان در روانکاوی می‌نامد – انقلاب کوهوت و لووالد از یک سو و انقلاب پست‌مدرن‌ها از سوی دیگر – نورافکن روشنگری بر مسیری می‌افکند که روانکاوی در ربع آخر قرن بیستم پیموده است.

In Kohut, Loewald, and the Postmoderns, Judith Teicholz, using the contemporary critique of Kohut and Loewald as a touchstone of inquiry into the current status of psychoanalysis, focuses on a select group of postmodern theorists whose recent writings comprise a questioning subtext to Kohut’s and Loewald’s ideas. Acutely aware of the important differences among these theorists, Teicholz nonetheless believes that their respective contributions, which present psychoanalysis as an interactive process in which the analyst’s own subjectivity plays a constitutive role in the joint construction of meanings, achieve shared significance as a postmodern critique of Kohut and Loewald. She is especially concerned with the relationship – both theoretically and technically -between Kohut’s emphasis on the analyst’s empathic resonance with the analysand’s viewpoint and affect, and the postmodern theorists’ shared insistence on the expression of the analyst’s own subjectivity in the treatment situation.

Her analysis incorporates fine insight into the tensions and ambiguities in Kohut and Loewald, whose work ultimately emerges as a way station between modern and postmodern viewpoints, and her appreciation of Kohut and Loewald as transitional theorists makes for an admirably even-handed exposition. She emphasizes throughout the various ways in which Kohut and Loewald gave nascent expression to postmodern attitudes, but she is no less appreciative of the originality of postmodern theorists, who address genuine lacunae in the thought and writings of these exemplars of an earlier generation.

Teicholz’s examination of what she terms two overlapping “partial revolutions” in psychoanalysis – that of Kohut and Loewald on one hand and of the postmoderns on the other – throws an illuminating searchlight on the path psychoanalysis has traveled over the last quarter of the 20th century.