یونگ درباره‌ی تخیل فعال ۱۹۹۷
Jung on Active Imagination 1997

تمامی رویکردهای روان‌درمانی هنری خلاقانه (هنر، رقص، موسیقی، نمایش، شعر) ریشه در آثار اولیه کارل گوستاو یونگ در زمینه «تخیل فعال» دارند. جوآن چودورو در اینجا مجموعه‌ای از نوشته‌های یونگ درباره تخیل فعال را که برای نخستین بار گردآوری شده‌اند، ارائه می‌دهد.یونگ این مفهوم را بین سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۱۶، پس از جدایی از فروید، توسعه داد. در این دوره، او دچار سردرگمی بود و آشفتگی درونی شدیدی را تجربه می‌کرد—از بی‌حالی و ترس رنج می‌برد و حالات روحی‌اش او را تهدید به غرق شدن می‌کرد. یونگ به دنبال روشی برای التیام خود از درون بود و سرانجام تصمیم گرفت با انگیزه‌ها و تصاویر ناخودآگاه خود درگیر شود. از طریق کشف مجدد بازی نمادین دوران کودکی‌اش بود که یونگ توانست دوباره با روحیه خلاق خود ارتباط برقرار کند. او در سمیناری در سال ۱۹۲۵ و دوباره در خاطراتش، داستان قابل توجه آزمایش‌های خود را در این دوران بازگو می‌کند که منجر به خوددرمانی او شد. یونگ آموخت که از طریق قدرت تخیل و فانتزی، رابطه‌ای مستمر با روحیه خلاق و سرزنده‌اش ایجاد کند. او این روش درمانی را «تخیل فعال» نامید.

این روش مبتنی بر عملکرد طبیعی شفابخش تخیل و بیان‌های گوناگون آن است. چودورو متون را به وضوح ارائه می‌کند و آنها را در زمینه مناسب قرار می‌دهد. او همچنین بحث خود را در مورد نوشته‌ها و ایده‌های یونگ با مشارکت نویسندگان و هنرمندان پیرو مکتب یونگ در هم می‌آمیزد.

All the creative art psychotherapies (art, dance, music, drama, poetry) can trace their roots to C. G. Jung’s early work on active imagination. Joan Chodorow here offers a collection of Jung’s writings on active imagination, gathered together for the first time. Jung developed this concept between the years 1913 and 1916, following his break with Freud. During this time, he was disoriented and experienced intense inner turmoil –he suffered from lethargy and fears, and his moods threatened to overwhelm him. Jung searched for a method to heal himself from within, and finally decided to engage with the impulses and images of his unconscious. It was through the rediscovery of the symbolic play of his childhood that Jung was able to reconnect with his creative spirit. In a 1925 seminar and again in his memoirs, he tells the remarkable story of his experiments during this time that led to his self-healing. Jung learned to develop an ongoing relationship with his lively creative spirit through the power of imagination and fantasies. He termed this therapeutic method “active imagination.”

This method is based on the natural healing function of the imagination, and its many expressions. Chodorow clearly presents the texts, and sets them in the proper context. She also interweaves her discussion of Jung’s writings and ideas with contributions from Jungian authors and artists.