ایمنی: تکامل یک ایده ۲۰۱۷
Immunity: The Evolution of an Idea 2017

ایمونولوژی مدرن، به طور سنتی، سیستم ایمنی را به عنوان فراهم کننده دفاع در برابر عوامل بیماری زا تصور می کند. آلفرد آی. تابر این تصور از ایمنی را به دلیل نادیده گرفتن بسیاری از عملکردهای طبیعی دیگر سیستم ایمنی، بیش از حد محدود می داند. این عملکردها شامل تحمل فعال تبادلات تغذیه ای با محیط زیست و تثبیت روابط مشارکتی با میکروارگانیسم های ساکن است. یک گزارش گسترده تر، نقش عملکردی ایمنی را از «دفاع» منفرد به درک گسترده تر «تبادل» محیطی گسترش می دهد. این دیدگاه اکولوژیکی پیامدهای نظری عمیقی دارد، زیرا مفهوم اساسی هویت ایمنی دوباره پیکربندی می شود: برجسته کردن ارگانیسم به عنوان یک هولوبیونت (کنسرسیومی از ارگانیسم های متنوع که در روابط مشارکتی زندگی می کنند) مفاهیم رایج فردیت و دوگانگی خودی/غیرخودی را که تاکنون نظریه ایمنی را سازماندهی کرده، به چالش می کشد. در واقع، اگر علاقه نظری بر چالش های حفظ تعادل ایمنی در متن اکولوژیکی کامل ارگانیسم متمرکز شود، تنظیم ایمنی پیچیدگی جدیدی به خود می گیرد. تابر بر این باور است که کلید حل این معما نیازمند ارزیابی مجدد انتقادی از فرآیندهای شناختی است که زیربنای عملکردهای موثر ایمنی هستند. بر این اساس، او طرحی از یک «پارادایم شناختی» بازفرمول بندی شده را ارائه می کند که مدل های مبتنی بر عامل را کنار می گذارد و درک اکولوژیکی از ادراک و پردازش اطلاعات را اتخاذ می کند. پیامدهای این پیکربندی اصلاح شده از ایمنی و مفاهیم واسازی شده آن از فردیت و خودبودگی، اهمیت گسترده ای برای فلاسفه و دانشمندان علوم زیستی که در زمینه های ایمونولوژی، اکولوژی و علوم شناختی کار می کنند، دارد.

Modern immunology traditionally conceives of the immune system as providing defense against pathogens. Alfred I. Tauber criticizes this conception of immunity as too narrow, because it discounts much of the immune system’s other normal functions. These include active tolerance of nutritional exchanges with the environment and the stabilization of cooperative relationships with resident micro-organisms. An expanded account extends immunity’s functional role from singular ‘defense’ to broadened discernment of environmental ‘exchange.’ This ecological perspective has profound theoretical implications, for the basic notion of immune identity is reconfigured: highlighting the organism as a holobiont (a consortium of diverse organisms living in cooperative relationships) challenges prevailing concepts of individuality and the self/nonself dichotomy heretofore organizing immune theory. Indeed, if theoretical interest is focused on the challenges of maintaining immune balance in the full ecological context of the organism, then immune regulation assumes new complexity. Tauber maintains that the key to unravelling that puzzle requires a critical re-assessment of the cognitive processes that underlie immune effector functions. Accordingly, he provides the outline of a re-formulated ‘cognitive paradigm’ that dispenses with agent-based models and adopts an ecologically conceived understanding of perception and information processing. The implications of this revised configuration of immunity and its deconstructed notions of individuality and selfhood have wide significance for philosophers and life scientists working in immunology, ecology, and the cognitive sciences.