شوخ‌طبعی و پیری ۲۰۱۳
Humor and Aging 2013

کتاب «شوخ‌طبعی و پیری» به بررسی شوخ‌طبعی در طول عمر می‌پردازد، اگرچه توجه اصلی به شوخ‌طبعی درباره‌ی سالمندان و توسط سالمندان معطوف شده است. این کتاب حاوی مطالب نظری و مروری از دوران نوزادی تا سالمندی است و شامل مطالعات تجربی درباره‌ی مرگ و میر در جوامع خودمان و سایر جوامع می‌شود.

کتاب به چهار بخش تقسیم شده است. بخش اول به بررسی مدل‌های نظری رشد شوخ‌طبعی در طول عمر و بحث درباره‌ی فرآیندهای فیزیولوژیکی، روان‌شناختی و جامعه‌شناختی می‌پردازد.

بخش دوم به بررسی روش‌های در نظر گرفتن شوخ‌طبعی و پیری از دیدگاه‌های مختلف اختصاص دارد. این دیدگاه‌ها شامل (۱) شوخ‌طبعی درباره‌ی افراد در سنین مختلف، (۲) شوخ‌طبعی برای افراد در سنین مختلف، و (۳) شوخ‌طبعی توسط افراد در سنین مختلف است.

بخش سوم به موضوع ناگوار مرگ و میر و چگونگی به تصویر کشیدن طنزآمیز آن در جوامع خودمان و سایر جوامع می‌پردازد.

بخش چهارم شامل گزارش‌های تجربی مختصر است. از آنجایی که تحقیقات علمی در زمینه شوخ‌طبعی و پیری تازه آغاز شده است، به نظر می‌رسد مهم است که کارآزمایی‌های اولیه مورد بحث قرار گیرند به این امید که دیگران نیز پیگیری کنند. در نهایت، سخن پایانی توسط لوب و وود، رویکرد نظری قانع‌کننده‌ای را ارائه می‌دهد.

Humor and Aging deals with humor throughout the life span, although primary attention is given to humor about and by the elderly. The book contains theoretical and review material from infancy to old age and includes empirical studies of death and dying in both our own and other societies. The book is divided into four parts. Part I considers theoretical models of humor development across the life span and discusses physiological, psychological, and sociological processes. Part II deals with ways of considering humor and aging from different vantage points. These include (1) humor about people of different ages; (2) humor for people of different ages; and (3) humor by people of different ages. Part III addresses the grim subject of death and dying and how it lends itself to humorous treatment in our own and other societies. Part IV contains brief empirical reports. Since scientific research in humor and aging is only beginning, it seems important to discuss pilot work in hopes that others will follow. Finally, an epilogue by Loeb and Wood presents a compelling theoretical approach.