زباله‌های فناوری پیشرفته ۲۰۰۶
High Tech Trash 2006

انتظار می‌رفت عصر دیجیتال، دوران تولید پاکیزه‌ای را نوید دهد؛ جایگزینی برای صنایع دودکش‌دار و آلاینده‌هایشان. اما همان‌طور که الیزابت گراسمن، روزنامه‌نگار محیط زیست، در این تحلیل نافذ از تولید و دفع زباله‌های های‌تک آشکار می‌سازد، دیجیتال ممکن است شیک باشد، اما اصلاً پاکیزه نیست. در اعماق هر دستگاه الکترونیکی، مواد سمی‌ای نهفته‌اند که بیت‌ها و بایت‌ها را تشکیل می‌دهند؛ مجموعه‌ای پیچیده از سرب، جیوه، کادمیوم، پلاستیک‌ها و انبوهی از سایر مواد اغلب مضر.

زباله‌های های‌تک هشداری است درباره اهمیت موضوع زباله‌های الکترونیکی و خطرات بهداشتی مرتبط با آن. تنها آمریکایی‌ها بیش از دو میلیارد قطعه وسیله الکترونیکی های‌تک دارند و سالانه پنج تا هفت میلیون تن از آن‌ها را دور می‌اندازند. در نتیجه، زباله‌های الکترونیکی در حال حاضر بیش از دو سوم فلزات سنگین و ۴۰ درصد از سرب موجود در محل‌های دفن زباله ما را تشکیل می‌دهند. اما این مشکل بسیار فراتر از سواحل آمریکا می‌رود، به طور غم‌انگیزی به شهرهای چین و هند، جایی که روزانه محموله‌های دریایی زباله‌های الکترونیکی به آنجا می‌رسند. در آنجا، آن‌ها «بازیافت» می‌شوند – با دست جدا می‌شوند و هزاران کارگر و ساکنان محلی را در معرض مواد سمی قرار می‌دهند.

همان‌طور که گراسمن اشاره می‌کند: «این داستانی است که همه ما در آن نقش داریم، چه بدانیم و چه ندانیم. اگر پشت میز در یک اداره نشسته‌اید، با تلفن همراه خود با دوستانتان صحبت می‌کنید، تلویزیون تماشا می‌کنید، با هدفون به موسیقی گوش می‌دهید، کودکی در گوانگدونگ هستید یا بومی قطب شمال، شما بخشی از این داستان هستید.»

پاسخ‌ها در تغییر نحوه طراحی، تولید و دفع وسایل الکترونیکی های‌تک نهفته است. اروپا در تنظیم مواد مورد استفاده در دستگاه‌های الکترونیکی و بازیافت زباله‌های الکترونیکی پیشرو بوده است. اما در ایالات متحده، بسیاری هنوز اثرات پایدار بهداشتی و زیست‌محیطی مواد سمی موجود در دستگاه‌های های‌تک را تشخیص نداده‌اند. اگر بهار خاموش توجه ملی را به خطرات ددت و سایر سموم دفع آفات جلب کرد، زباله‌های های‌تک می‌تواند همین کار را برای نسل جدیدی از محصولات فناوری انجام دهد.