فروید، جلد ۲ ۲۰۱۵
Freud, V. 2 2015

جلد دوم از مجموعهٔ «فروید: ارزیابی‌ها و بازنگری‌ها» همان وعده‌ای را محقق می‌سازد که جلد نخست تحسین‌شده آن نویدش را می‌داد؛ جلدی که مقالاتش «جانی تازه به کالبد مطالعات فروید می‌دمند» و پژوهش‌هایش «در هر مورد بی‌نقص به نظر می‌رسند» (بررسی بین‌المللی روانکاوی).

این جلد با بررسی موشکافانه و دوباره‌نگری پیتر هومان در دورهٔ ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۴ زندگی فروید آغاز می‌شود. او با تمرکز بر رابطهٔ فروید با یونگ به عنوان رویداد محوری این دوره، در آرمان‌سازی و سپس رفع آرمان‌سازی فروید از یونگ، موتیفی روانشناختی می‌یابد که در نوشته‌ها و روابط شخصی بعدی فروید به شکلی مکرر بازتاب می‌یابد. ریچارد گها، تصویری تحریک‌آمیز از فروید به عنوان یک «داستان‌پرداز» ارائه می‌دهد. او با تکیه بر تحلیل خود از مورد مشهور «مرد گرگ‌نما» استدلال می‌کند که محصول پژوهش‌های بالینی فروید، از نظر معرفت‌شناختی، گونه‌ای از داستان‌پردازی فردریش نیچه و هانس وای‌هینگر است. اما گها در ادامه با ارائه شواهد زندگی‌نامه‌ای کم‌تر مورد توجه قرار گرفته، پیش می‌رود و استدلال می‌کند که فروید خود را هنرمندی می‌دانست که آثار بالینی‌اش در نهایت هنری بودند. در نهایت، پاتریشیا هرتزوگ، اظهارات به‌ظاهر متناقض فروید دربارهٔ فلسفه و فلاسفه را سازماندهی و تفسیر می‌کند تا به این ادعا برسد که این باور دیرینه که فروید یک «ضد فیلسوف» بوده، افسانه‌ای بیش نیست. در واقع، او ادعا می‌کند، «فروید در ماهیت فلسفی هدف خود تردیدی نداشت.» در مقاله‌ای مقدماتی با عنوان «مسیرهایی به سوی هویت فروید»، ویراستار، پل ای. استپانسکی، مقالات هومان، گها و هرتزوگ را به عنوان پرسش‌های مکمل در مورد خودفهمی احتمالی فروید و تا آنجا که تداوم‌های تاریخی و بازسازی‌کننده‌ای از خودکاوی روشمندی که فروید در اواخر دهه ۱۸۹۰ آغاز کرد، گرد هم می‌آورد. استپانسکی می‌نویسد: «هر مشارکت‌کننده، به شیوهٔ خاص خود، در پی درک بهتر فروید با همان روحیه‌ای است که فروید می‌توانست خودش را بهتر درک کند. در مجموع، مشارکت‌کنندگان چشم‌اندازهایی به سوی حساسیتی خودکاوانه و گسترده‌تر ارائه می‌دهند.»

Volume 2 of the Freud: Appraisals and Reappraisals series bears out the promise of the acclaimed premier volume, a volume whose essays “breathe new life into the study of Freud,” embodying research that “appears to be impeccable in every case” (International Review of Psychoanalysis).

It begins with Peter Homan’s detailed reeexamination of the period 1906-1914 in Freud’s life. Looking to Freud’s relationahips with Jung as the central event of the period, he finds in Freud’s idealization and subsequent de-idealization of Jung a psychological motif that gains recurrent expression in Freud’s later writings and personal relationships. Richard Geha offers a provocative protrait of Freud as a “fictionalist.” Anchoring his exegesis in Freud’s famous case of the Wolf Man, he argues that the yield of Freud’s clinical inquiries, epistemologically, is a species of the fictionalism of Friedrich Nietzsche and Hans Vaihinger. But, pursuing the argument, Geha goes on to advance little-noted biographical evidence that Freud understood himself to be an artist whose clinical productions were ultimately artistic. Finally, Patricia Herzog organizes and interprets Freud’s seemingly conflicting remarks about philosophy and philosophers en route to the claim that the long-held belief that Freud was an “anti-philosopher” is a myth. In fact, she claims, “Freud was in no doubt as to the philosophical nature of his goal.” In an introductory essay titled “Pathways to Freud’s Identity,” editor Paul E. Stepansky brings together the essays of Homans, Geha, and Herzog as complementary inquiries into Freud’s putative self-understanding and, to that extent, as reconstructive, historical continuations of the self-analysis methodically begun by Freud in the late 1890s. “Each contributor,” writes Stepansky, “in his or her own way, seeks to understand Freud better in the spirit in which Freud might have better understood himself. Together, the contributors offer vistas to an enlarged self-analytic sensibility.”