لذت‌های پوچ: داستان شیرین‌کننده‌های مصنوعی از ساخارین تا اسپلندا ۲۰۱۰
Empty Pleasures: The Story of Artificial Sweeteners from Saccharin to Splenda 2010

از زمانی که ساخارین در نمایشگاه جهانی ۱۸۹۳ معرفی شد، جایگزین‌های قند بخشی از زندگی آمریکایی‌ها بوده‌اند. کارولین دلا پنا در *لذت‌های پوچ*، اولین تاریخچه‌ی شیرین‌کننده‌های مصنوعی در ایالات متحده، فرهنگ عامه را با تاریخ تجارت و زنان در هم می‌آمیزد و به بررسی اختراع، تولید، بازاریابی، مقررات و مصرف جایگزین‌های قند مانند ساخارین، سوکاریل، نوتراسویت و اسپلندا می‌پردازد. او شرح می‌دهد که چگونه ساخارین، یک محصول جانبی تصادفی آزمایشگاهی، از یک ماده‌ی افزودنی متقلبانه به یک ماده‌ی سالم تبدیل شد. در حالی که تولیدکنندگان مواد غذایی و شرکت‌های داروسازی با یکدیگر برای تولید محصولات رژیمی همکاری می‌کردند، نویسندگان و ویراستاران زیرک مجلات زنان، غذاهای شیرین‌شده‌ی مصنوعی را به عنوان وسایل ایده‌آل و مدرن کاهش وزن تبلیغ می‌کردند و کارآفرینان اولیه‌ی برنامه‌های غذایی، منوها و ثروت خود را بر پایه‌ی رژیم‌های لذت‌بخشی که توسط شیرین‌کننده‌های مصنوعی امکان‌پذیر شده بود، بنا نهادند.

نوتراسویت، اسپلندا و پیشینیان آنها با این وعده که آمریکایی‌ها، به ویژه زنان، می‌توانند «هم کیک داشته باشند و هم آن را بخورند» از موفقیت چشمگیری برخوردار بوده‌اند، اما *لذت‌های پوچ* استدلال می‌کند که این «تقلب‌های شیرین» عادات غذایی ناخوشایند و ناپایدار را تقویت کرده‌اند و وعده‌های شیرین‌کننده‌های مصنوعی در نهایت آنقدر خوب هستند که نمی‌توانند درست باشند.

Sugar substitutes have been a part of American life since saccharin was introduced at the 1893 World’s Fair. In Empty Pleasures, the first history of artificial sweeteners in the United States, Carolyn de la Peña blends popular culture with business and women’s history, examining the invention, production, marketing, regulation, and consumption of sugar substitutes such as saccharin, Sucaryl, NutraSweet, and Splenda. She describes how saccharin, an accidental laboratory by-product, was transformed from a perceived adulterant into a healthy ingredient. As food producers and pharmaceutical companies worked together to create diet products, savvy women’s magazine writers and editors promoted artificially sweetened foods as ideal, modern weight-loss aids, and early diet-plan entrepreneurs built menus and fortunes around pleasurable dieting made possible by artificial sweeteners.

NutraSweet, Splenda, and their predecessors have enjoyed enormous success by promising that Americans, especially women, can “have their cake and eat it too,” but Empty Pleasures argues that these “sweet cheats” have fostered troubling and unsustainable eating habits and that the promises of artificial sweeteners are ultimately too good to be true.