فرماندهی و کنترل: چشم‌انداز جامعه‌فنی ۲۰۱۷
Command and Control: The Sociotechnical Perspective 2017

فرماندهی و کنترل نظامی صرفاً در حال تکامل نیست، بلکه هم‌تکامل می‌یابد. فناوری، فرصت‌های جدیدی را برای انواع مختلف فرماندهی و کنترل ایجاد می‌کند و انواع جدید فرماندهی و کنترل، آرزوهای جدیدی را برای فناوری پدید می‌آورند. پرسش اصلی این است که چگونه این فرآیند را مدیریت کنیم، چگونه به ترکیبی بهینه از جنبه‌های اجتماعی و فنی دست یابیم و چابکی و خود-همگام‌سازی‌ای را ایجاد کنیم که اشکال مدرن فرماندهی و کنترل وعده می‌دهند. پاسخی که در این کتاب ارائه می‌شود، بازنگری در نظریه سیستم‌های اجتماعی-فنی است. با این کار، می‌توان به مشکلات فرماندهی و کنترل قرن بیست و یکم از دیدگاهی جایگزین، چندرشته‌ای و مهم‌تر از همه، انسان‌محور نزدیک شد. عوامل انسانی (HF) نیز در حال هم‌تکامل هستند. تصور سنتی از این حوزه، ایفای نقش به عنوان مجرای دانش بین مهندسی و روانشناسی است، اما فرماندهی و کنترل قرن بیست و یکم چالشی کاملاً متفاوت را ارائه می‌دهد. نگاه کردن به فرماندهی و کنترل نظامی از دریچه نظریه اجتماعی-فنی، ما را وادار می‌کند تا با پرسش‌های دشواری در مورد ماهیت غیرخطی انسان‌ها و فناوری روبرو شویم: فناوری در حال تغییر است، از پلتفرم-محور به شبکه-محور؛ تعامل با آن فناوری در حال تغییر است، از تجویزی به اکتشافی؛ و پیچیدگی در حال افزایش است، از رفتاری که خطی است به رفتاری که نوظهور است. فصل‌های مختلف این گذار را بررسی می‌کنند و راه‌هایی را استخراج می‌کنند که نظریه سیستم‌های اجتماعی-فنی می‌تواند به درک آن کمک کند.

دیدگاه اجتماعی-فنی خود را به عنوان بخشی از یک جعبه ابزار مفهومی نشان می‌دهد که از طریق آن می‌توان فرماندهی و کنترل نظامی را از مفاهیم روش‌های بوروکراتیک و سلسله مراتبی عمل کردن به رفتار غیرمتمرکز، چابک و خود-همگام‌ساز که توسط اشکال مدرن فرماندهی و کنترل مانند قابلیت شبکه‌محور (NEC) وعده داده شده است، منتقل کرد. نظریه سیستم اجتماعی-فنی، میراثی شصت ساله از کاربرد عملی را به همراه دارد و این ریشه دواندن در دنیای واقعی در مهندسی مجدد فرآیندهای تجاری، زیربنای کل کتاب است. تلاشی صورت گرفته است تا مجموعه‌ای از اصول (که گاهی انتزاعی اما نه کم‌فایده هستند) به سطح مثال‌های ساده، اصول طراحی، معیارهای ارزیابی و مدل‌های قابل اجرا تقلیل یابد. همه اینها مبتنی بر بررسی گسترده وضعیت فعلی، مطالعات جدید اجتماعی-فنی/NEC انجام شده توسط نویسندگان و بینش‌های برگرفته از مطالعات میدانی فرماندهی و کنترل در زندگی واقعی است. بارها و بارها، آنچه پدیدار می‌شود، این درک است که چابک‌ترین و خود-همگام‌سازترین مولفه در تنظیمات فرماندهی و کنترل، انسان است.

Military command and control is not merely evolving, it is co-evolving. Technology is creating new opportunities for different types of command and control, and new types of command and control are creating new aspirations for technology. The question is how to manage this process, how to achieve a jointly optimised blend of socio and technical and create the kind of agility and self-synchronisation that modern forms of command and control promise. The answer put forward in this book is to re-visit sociotechnical systems theory. In doing so, the problems of 21st century command and control can be approached from an alternative, multi-disciplinary and above all human-centred perspective. Human factors (HF) is also co-evolving. The traditional conception of the field is to serve as a conduit for knowledge between engineering and psychology yet 21st century command and control presents an altogether different challenge. Viewing military command and control through the lens of sociotechnical theory forces us to confront difficult questions about the non-linear nature of people and technology: technology is changing, from platform centric to network centric; the interaction with that technology is changing, from prescribed to exploratory; and complexity is increasing, from behaviour that is linear to that which is emergent. The various chapters look at this transition and draw out ways in which sociotechnical systems theory can help to understand it. The sociotechnical perspective reveals itself as part of a conceptual toolkit through which military command and control can be transitioned, from notions of bureaucratic, hierarchical ways of operating to the devolved, agile, self-synchronising behaviour promised by modern forms of command and control like Network Enabled Capability (NEC). Sociotechnical system theory brings with it a sixty year legacy of practical application and this real-world grounding in business process re-engineering underlies the entire book. An attempt has been made to bring a set of sometimes abstract (but no less useful) principles down to the level of easy examples, design principles, evaluation criteria and actionable models. All of these are based on an extensive review of the current state of the art, new sociotechnical/NEC studies conducted by the authors, and insights derived from field studies of real-life command and control. Time and again, what emerges is a realisation that the most agile, self-synchronising component of all in command and control settings is the human.