پیشرفت ها در پزشکی میتوکندریایی ۲۰۱۲
Advances in Mitochondrial Medicine 2012

میتوکندری ها بسیار فراتر از «نیروگاه» سلول هستند، آن گونه که به طور کلاسیک توصیف شده اند. در واقع، فعالیت های بیولوژیکی میتوکندری به طور فزاینده ای گسترش یافته و نه تنها شامل فرایندهای گوناگون تولید انرژی زیستی، بلکه مسیرهای مهم بیوسنتزی، هم ایستایی کلسیم و گرمازایی، مرگ سلولی از طریق آپوپتوز، چندین مسیر انتقال پیام مختلف که عمدتاً مربوط به کنترل ردوکس بیان ژن هستند و غیره نیز می شود. این پیچیدگی عملکردی و ساختاری ممکن است دچار اختلالات مهمی شود تا تعریف «پزشکی میتوکندریایی» را توجیه کند، که باید شامل تمام پیامدهای بالینی اختلالات میتوکندریایی مادرزادی یا اکتسابی باشد. در حال حاضر، تعداد فزاینده ای از مطالعات وجود دارد که نقش بیماری زایی قابل توجهی را برای میتوکندری های آسیب دیده در بیماری های مختلف قائل هستند: آسیب ایسکمی/پرفیوژن، بیماری های عصبی تخریبی، سرطان با عوارض چشمگیر آن (مانند متاستاز)، سندرم متابولیک، هایپرلیپیدمی ها، تنها به ذکر چند مورد از مهم ترین آسیب شناسی ها. در این زمینه، جنبه دیگری که نباید نادیده گرفته شود، تعامل عوامل دارویی با میتوکندری ها است، نه تنها در رابطه با جنبه های سم شناسی، بلکه مهم تر از همه، کاربردهای بالقوه درمانی. در واقع، جالب است توجه داشته باشیم که، در حالی که خواص «میتوکسیکانت ها» به اصطلاح مختلف به خوبی شناخته شده اند، ارتباطات ظریف بین داروها و میتوکندری ها هنوز در سطح بالینی به یک کنترل دارویی و درمانی واقعی نیاز دارد. این عدم توجه اغلب می تواند منجر به دست کم گرفتن اثرات سمی ناخواسته و همچنین فعالیت های درمانی مطلوب شود. ارزیابی مجدد نقش بالینی بالقوه میتوکندری ها می تواند نور جدیدی بر برخی از جنبه های مبهم فیزیوپاتولوژی انسان بتاباند.

Mitochondria are far more than the “powerhouse” of the cell as they have classically been described. In fact, mitochondria biological activities have progressively expanded to include not only various bioenergetic processes but also important biosynthetic pathways, calcium homeostasis and thermogenesis, cell death by apoptosis, several different signal transduction pathways mainly related to redox control of gene expression and so on. This functional and structural complexity may undergo important derangements so to justify the definition of ‘mitochondrial medicine’, which should include all the clinical consequences of congenital or acquired mitochondrial dysfunctions. There are actually a growing number of studies which assign a significant pathogenic role to damaged mitochondria in different diseases: ischemia/reperfusion injury, neurodegenerative diseases, cancer with its dramatic sequelae (i.e, metastasis), metabolic syndrome, hyperlipidemias, just to mention a few of the most important pathologies. In this context, a further aspect that should not be disregarded is the interaction of pharmacological agents with mitochondria, not only in regard of the toxicological aspects but, above all, of the potential therapeutic applications. In fact, it is interesting to note that, while the properties of different so-called “mitoxicants” are well-known, the subtle linkages between drugs and mitochondria is still in need of a real pharmacological and therapeutic control at the clinical level. This lack of consideration can often lead to an underestimation of unwanted toxic effects but also of desirable therapeutic activities. A reevaluation of the potential clinical role of mitochondria could give a new light on some yet obscure aspects of human pathophysiology.