توفان و تنش نوجوانی ۲۰۱۳
Adolescent Storm and Stress 2013

در سال ۱۹۲۸، مارگارت مید نخستین کتاب خود را با عنوان «رسیدن به بلوغ در ساموآ» منتشر کرد و در آن، دنیای غرب را با فرهنگ عجیب و غریبی آشنا کرد که در آن مردم با کمترین میزان «توفان و تنش» به بلوغ می‌رسیدند. در سال ۱۹۸۳، درک فریمن، انسان‌شناس استرالیایی، کتابی منتشر کرد و در آن به طور نظام‌مند به انتقاد از نتایج مید درباره‌ی آن فرهنگ و نحوه‌ی رسیدن افراد به بلوغ پرداخت. از آن زمان، توجه زیادی به مناقشه‌ی مید-فریمن معطوف شده است. این کتاب با انجام یک تحلیل بین‌رشته‌ای از انتقادات فریمن و ارزیابی میزان باورپذیری کار مید، به این مناقشه و درک کلی از توفان و تنش نوجوانی کمک می‌کند. این کتاب با پرداختن به این مسئله که چه بر سر ساموآی دهه‌ی ۱۹۲۰ مید آمده است، به بررسی تاریخی ماهیت «رسیدن به بلوغ در ساموآ» تا به امروز می‌پردازد، تا به خواننده درکی از شرایط پیش روی جوانان در ساموآی معاصر ارائه دهد. این کتاب نشان می‌دهد که ساموآی مید از دست رفته است. جایی که زمانی اکثر جوانان با سهولت نسبی به بلوغ می‌رسیدند، به مکانی تبدیل شده است که جوانان در یافتن جایگاهی در جامعه خود با مشکلات زیادی روبرو هستند، تا جایی که در حال حاضر یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی را در جهان دارند.

در حالی که در طول دهه‌ی گذشته مطالب زیادی در مورد این مناقشه نوشته شده است، خلأیی وجود دارد، به این معنا که بیشتر تبلیغات درباره‌ی کار مید، تمرکز اصلی او را در مورد فرآیندهای حاکم بر «رسیدن به بلوغ» مطلعانش از دست داده است. کتاب مید، یک سند تاریخی ارزشمند و یک مطالعه پیشگام، تغییراتی را پیش‌بینی کرد که هنوز هم در زمینه‌ی رشد انسان در حال آشکار شدن هستند. اشتغال ذهنی به موضوعات حاشیه‌ای نسبت به تمرکز اصلی او – موضوعات مربوط به اخلاق و شخصیت ساموآیی – نه تنها مانع از تجزیه و تحلیل روشن کار مید شده است، بلکه منجر به ایجاد تعدادی افسانه و تصور غلط در مورد مید و کتاب او نیز شده است. نویسنده همچنین به تمرکز اصلی مید بر تأثیر نسبی عوامل بیولوژیکی و فرهنگی در شکل‌دهی رفتار کسانی که به بلوغ می‌رسند – در همه‌ی جوامع – علاقه‌مند است. علیرغم آنچه منتقدان او گفته‌اند، این موضوع نه تنها در زمان مطالعه‌ی او یک مسئله حیاتی بود، بلکه موضوعی است که اکنون پس از گذشت حدود ۶۰ سال، تازه شروع به درک آن شده است. علاوه بر این، مسئله‌ی زیست‌شناسی در مقابل فرهنگ – به اصطلاح بحث طبیعت-تربیت – پیامدهای سیاسی زیادی را به همراه دارد. در مورد مناقشه‌ی مید-فریمن، این دستور کار سیاسی به طور برجسته نمایان است – دستور کاری که به وضوح در این کتاب بیان شده است.

In 1928, Margaret Mead published her first book, entitled Coming of Age in Samoa, in which she described to the Western world an exotic culture where people “came of age” with a minimum of “storm and stress.” In 1983, Derek Freeman, an Australian anthropologist, published a book in which he systematically attacked Mead’s conclusions about that culture and the way people came of age. Since then, a great deal of attention has been directed toward the Mead-Freeman controversy. This book contributes to that controversy and to the general understanding of adolescent storm and stress by undertaking an interdisciplinary analysis of Freeman’s criticisms and an assessment of the plausibility of Mead’s work. Addressing the issue of what has become of Mead’s Samoa of the 1920s, this book historically tracks the nature of the “coming of age in Samoa” to the present, in order to give the reader an understanding of the circumstances confronting young people in contemporary Samoa. It shows that Mead’s Samoa has been lost; what was once a place in which most young people came of age with relative ease has become a place where young people experience great difficulty in terms of finding a place in their society, to the point where they currently have one of the highest suicide rates in the world.

While much has been written about this controversy during the past decade, a gap exists in the sense that most of the publicity about Mead’s work has missed her main focus concerning the processes governing the “coming of age” of her informants. A valuable historical document and a pioneering study, Mead’s book anticipated changes that are still unfolding today in the field of human development. The preoccupation with issues tangential to her main focus–issues involving the Samoan ethos and character–have not only diverted a clear analysis of Mead’s work, they have also led to the creation of a number of myths and misconceptions about Mead and her book. The author also has an interest in Mead’s original focus on the relative impact of biological and cultural influences in shaping the behavior of those coming of age–in all societies. Despite what has been said by her critics, not only was this a crucial issue during the time of her study, but it is also an issue that is now just beginning to be understood some 60 years later. In addition, the issue of biology versus culture–the so-called nature-nurture debate–carries with it many political implications. In the case of the Mead-Freeman controversy, this political agenda looms large–an agenda which is clearly spelled out in this book.