دستیابی به دسترسی ۲۰۱۷
Achieving Access 2017

**در عصری که ثروتمندترین کشورهای جهان برای دسترسی همگانی به خدمات درمانی و دارو با چالش مواجه هستند، چرا کشورهایی با منابع محدود، پس از گذار به دموکراسی، تعهدات پرهزینه‌ای را برای پوشش همگانی سلامت و درمان ایدز می‌پذیرند؟** جوزف هریس به بررسی پویایی‌هایی می‌پردازد که سیاست‌های مهم و تاریخ‌ساز را در تایلند و برزیل امکان‌پذیر ساخت، اما در آفریقای جنوبی منجر به مبارزه‌ای طولانی و مناقشه‌برانگیز شده است. کتاب *دستیابی به دسترسی* با اتکا به گزارش‌های دست اول از افرادی که با این مسائل دست و پنجه نرم می‌کنند، تلاش‌ها برای نهادینه کردن مراقبت‌های بهداشتی همگانی و گسترش دسترسی به داروهای نجات‌بخش در سه کشور بزرگ صنعتی در حال توسعه را مستند می‌کند.

هریس با مقایسه دو حوزه سیاستی جداگانه اما مرتبط، به این نتیجه می‌رسد که دموکراتیزاسیون، متخصصان زبده مانند پزشکان و وکلا را برای حمایت از مراقبت‌های بهداشتی همگانی و درمان ایدز توانمند می‌سازد. تحلیل هریس در تقاطع جامعه‌شناسی، علوم سیاسی و بهداشت عمومی قرار دارد و برای محققانی که به سیاست‌گذاری سلامت، سیاست تطبیقی، سیاست اجتماعی و دموکراسی در جهان در حال توسعه علاقه‌مند هستند، جذاب خواهد بود. با توجه به علاقه روزافزون به بیمه سلامت که ناشی از اجرای قانون مراقبت مقرون به صرفه (و همچنین تغییرات آتی که قرار است در آن ایجاد شود) است، *دستیابی به دسترسی* برای سیاست‌گذاران در کشورهای در حال توسعه و مقامات فعال در زمینه سیاست‌گذاری سلامت در ایالات متحده نیز مفید خواهد بود.

At a time when the world’s wealthiest nations struggle to make health care and medicine available to everyone, why do resource-constrained countries make costly commitments to universal health coverage and AIDS treatment after transitioning to democracy? Joseph Harris explores the dynamics that made landmark policies possible in Thailand and Brazil but which have led to prolonged struggle and contestation in South Africa. Drawing on firsthand accounts of the people wrestling with these issues, Achieving Access documents efforts to institutionalize universal healthcare and expand access to life-saving medicines in three major industrializing countries.

In comparing two separate but related policy areas, Harris finds that democratization empowers elite professionals, such as doctors and lawyers, to advocate for universal health care and treatment for AIDS. Harris’s analysis is situated at the intersection of sociology, political science, and public health and will speak to scholars with interests in health policy, comparative politics, social policy, and democracy in the developing world. In light of the growing interest in health insurance generated by implementation of the Affordable Care Act (as well as the coming changes poised to be made to it), Achieving Access will also be useful to policymakers in developing countries and officials working on health policy in the United States.