ایمنی-I و ایمنی-II: گذشته و آینده مدیریت ایمنی ۲۰۱۸
Safety-I and Safety-II: The Past and Future of Safety Management 2018

ایمنی به‌طور سنتی به عنوان وضعیتی تعریف شده است که در آن تعداد پیامدهای نامطلوب تا حد امکان کم باشد (ایمنی-۱). از منظر ایمنی-۱، هدف از مدیریت ایمنی این است که اطمینان حاصل شود تعداد حوادث و رخدادها تا حد امکان کم، یا تا حدی که منطقاً عملی باشد، نگه داشته شود. این بدان معناست که مدیریت ایمنی باید از نمودهای فقدان ایمنی شروع شود و – به طور متناقض – ایمنی با شمارش تعداد مواردی که در آن شکست می‌خورد اندازه‌گیری شود، نه با تعداد مواردی که در آن موفق می‌شود. این ناگزیر منجر به یک رویکرد واکنشی می‌شود که مبتنی بر پاسخ به آنچه اشتباه پیش می‌رود یا آنچه به عنوان یک خطر شناسایی می‌شود – به عنوان چیزی که می‌تواند اشتباه پیش رود. تمرکز بر آنچه درست پیش می‌رود، به جای آنچه اشتباه پیش می‌رود، تعریف ایمنی را از «اجتناب از اینکه چیزی اشتباه پیش برود» به «اطمینان از اینکه همه‌چیز درست پیش می‌رود» تغییر می‌دهد. به طور دقیق‌تر، ایمنی-۲ توانایی موفقیت در شرایط مختلف است، به طوری که تعداد پیامدهای مورد نظر و قابل قبول تا حد امکان زیاد باشد. از منظر ایمنی-۲، هدف از مدیریت ایمنی این است که اطمینان حاصل شود تا حد امکان همه‌چیز درست پیش می‌رود، به این معنا که کار روزمره به اهداف خود دست می‌یابد. این بدان معناست که ایمنی با آنچه به دست می‌آورد (موفقیت‌ها، چیزهایی که درست پیش می‌روند) مدیریت می‌شود، و به همین ترتیب با شمارش تعداد مواردی که در آن کارها درست پیش می‌روند اندازه‌گیری می‌شود. برای انجام این کار، مدیریت ایمنی نمی‌تواند فقط واکنشی باشد، بلکه باید پیشگیرانه نیز باشد. اما باید نسبت به چگونگی موفقیت اقدامات، نسبت به عملکرد قابل قبول روزمره، پیشگیرانه باشد، نه نسبت به چگونگی شکست آنها، همانطور که تحلیل خطر سنتی انجام می‌دهد.

این کتاب اصول اساسی هر دو رویکرد را تجزیه و تحلیل و توضیح می‌دهد و از این برای بررسی گذشته و آینده شیوه‌های مدیریت ایمنی استفاده می‌کند. این تحلیل از مثال‌ها و موارد رایج از حوزه‌هایی مانند هوانوردی، تولید انرژی هسته‌ای، مدیریت فرآیند و مراقبت‌های بهداشتی استفاده می‌کند. فصل‌های پایانی نظریه…

Safety has traditionally been defined as a condition where the number of adverse outcomes was as low as possible (Safety-I). From a Safety-I perspective, the purpose of safety management is to make sure that the number of accidents and incidents is kept as low as possible, or as low as is reasonably practicable. This means that safety management must start from the manifestations of the absence of safety and that – paradoxically – safety is measured by counting the number of cases where it fails rather than by the number of cases where it succeeds. This unavoidably leads to a reactive approach based on responding to what goes wrong or what is identified as a risk – as something that could go wrong. Focusing on what goes right, rather than on what goes wrong, changes the definition of safety from ’avoiding that something goes wrong’ to ’ensuring that everything goes right’. More precisely, Safety-II is the ability to succeed under varying conditions, so that the number of intended and acceptable outcomes is as high as possible. From a Safety-II perspective, the purpose of safety management is to ensure that as much as possible goes right, in the sense that everyday work achieves its objectives. This means that safety is managed by what it achieves (successes, things that go right), and that likewise it is measured by counting the number of cases where things go right. In order to do this, safety management cannot only be reactive, it must also be proactive. But it must be proactive with regard to how actions succeed, to everyday acceptable performance, rather than with regard to how they can fail, as traditional risk analysis does. This book analyses and explains the principles behind both approaches and uses this to consider the past and future of safety management practices. The analysis makes use of common examples and cases from domains such as aviation, nuclear power production, process management and health care. The final chapters explain the theoret