کاش تا ابد ادامه داشت ۲۰۲۱
Wish It Lasted Forever 2021

امروزه NBA به یک فرانشیز عظیم جهانی تبدیل شده است؛ صنعتی چند میلیارد دلاری که میلیون‌ها نفر از طرفداران در ایالات متحده و سراسر جهان آن را تماشا می‌کنند. اما همیشه این‌قدر موفق نبود. پیش از پوشش برنامه‌های پربیننده‌ی ESPN، قراردادهای تجاری پرسود مانند کفش‌های Air Jordan و حقوق سالانه‌ی ۴۰ میلیون دلاری بازیکنان، NBA دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ وجود داشت—زمانی که بسکتبال هنوز یک ورزش نوپا بود و گزارشگران قدیمی و بازیکنانی با کفش‌های Converse All-Stars در آن حضور داشتند.

در این میان، دن شاگنسی، که در آن زمان گزارشگر بوستون گلوب بود، از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶ هر روز مسابقات بوستون سلتیکس را پوشش می‌داد. دورانی که خبرنگاران با تیم‌های حرفه‌ای سفر می‌کردند—با همان هواپیماهای تجاری پرواز می‌کردند، سوار همان اتوبوس‌ها می‌شدند و در همان هتل‌ها اقامت می‌کردند. شاگنسی ورزشکاران را به عنوان افرادی واقعی می‌شناخت، شرط‌های پرتاب آزاد را به لری برد می‌باخت، از مربی افسانه‌ای رد آورباخ سیگارهای ارزان‌قیمت هدیه می‌گرفت و دختر یک‌ساله‌اش سارا را در پرواز از لوگان به مترو دیترویت، دست به دست بین بازیکنان می‌چرخاند.

شاگنسی با استفاده از دسترسی بی‌سابقه و تجربیات شخصی که برای هیچ خبرنگاری در دنیای امروز امکان‌پذیر نیست، ما را به درون تیم‌های افسانه‌ای سلتیکس به رهبری لری برد می‌برد و صمیمیت آن‌ها را در حالی که بر NBA تسلط داشتند، به تصویر می‌کشد. طرفداران می‌توانند شاهد خودپسندی لری برد باشند (که یک بار وارد رختکن مسابقات آخر هفته‌ی ستارگان شد، اعلام کرد که در مسابقه‌ی پرتاب سه امتیازی برنده خواهد شد و برنده هم شد)؛ ورزشکاری بی‌انتهای رابرت پریش؛ مهارت‌های پرتاب کوین مک‌هیل؛ بازی فداکارانه‌ی بیل والتون؛ و شوخ‌طبعی بازیکنانی مانند دنی ایِنج، سدریک «کورن‌برد» مکسول و ام.ال. کار باشند.

برای هر طرفداری که آرزو دارد—فقط برای چند ساعت—به آن سال‌های جادویی بازگردد که بوستون گاردن غرق در هیجان بود و حلقه‌ی پیروزی بیشتر به رنگ سبز بوستون بود، کاش تا ابد ادامه داشت، ادای احترامی استادانه به «سلتیکس از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶ است [که] آنقدر خوب است که حتی متعصب‌ترین مخالفان سلتیکس نیز به سختی می‌توانند آن را زمین بگذارند.» (نیویورک پست)

Today the NBA is a vast global franchise—a billion-dollar industry seen by millions of fans in the United States and abroad. But it wasn’t always this successful. Before primetime ESPN coverage, lucrative branding deals like Air Jordans, and $40 million annual player salaries, there was the NBA of the 1970s and 1980s—when basketball was still an up-and-coming sport featuring old school beat reporters and players who wore Converse All-Stars.

Enter Dan Shaughnessy, then the beat reporter for The Boston Globe who covered the Boston Celtics every day from 1982 to 1986. It was a time when reporters travelled with professional teams—flying the same commercial airlines, riding the same buses, and staying in the same hotels. Shaughnessy knew the athletes as real people, losing free throw bets to Larry Bird, being gifted cheap cigars by the iconic coach Red Auerbach, and having his one-year-old daughter Sarah passed from player to player on a flight from Logan to Detroit Metro.

Drawing on unprecedented access and personal experiences that would not be possible for any reporter today, Shaughnessy takes us inside the legendary Larry Bird-led Celtics teams, capturing the camaraderie as they dominated the NBA. Fans can witness the cockiness of Larry Bird (who once walked into an All-Star Weekend locker room, announced that he was going to win the three-point contest, and did); the ageless athleticism of Robert Parish; the shooting skills of Kevin McHale; the fierce, self-sacrificing play of Bill Walton; and the playful humor of players like Danny Ainge, Cedric “Cornbread” Maxwell, and M.L. Carr.

For any fan who longs to return—for just a few hours—to those magical years when the Boston Garden rocked and the winner’s circle was mostly colored Boston Green, Wish It Lasted Forever is a masterful tribute to “the Celtics from 1982–1986 [that] is so good even fervent Celtics haters will have trouble putting it down” (New York Post).