درک انتقال متقابل ۲۰۱۳
Understanding Countertransference 2013

تانسِی و برک، با هدف میانجی‌گری بین دیدگاه «کلاسیک» نسبت به انتقال متقابل (countertransference) به عنوان مانعی عصبی در روند درمان و دیدگاه «کلی‌نگر» جدیدتر که فرض می‌کند واکنش عاطفی درمانگر لزوماً چیزی را در مورد بیمار آشکار می‌کند، موضعی متفکرانه و میانه را اتخاذ می‌کنند. آن‌ها معتقدند که بهره‌گیری درمانگر از واکنش‌های انتقال متقابلِ به‌اندازه کافی پردازش‌شده، در واقع جزء لاینفک موفقیت درمان است، در حالی که با این فرض کلی‌نگرانه که واکنش عاطفی درمانگر نسبت به بیمار باید به شکلی مستقیم و بی‌واسطه آشکارگر باشد، مخالف‌اند.

Seeking to mediate between the “classical” view of countertransference as a neurotic impediment to the treatment process and the more recent “totalist” perspective, which assumes that the therapist’s emotional response necessarily reveals something about the patient, Tansey and Burke stake out a thoughtful middle ground. They submit that the therapist’s utilization of adequately processed countertransference reactions is in fact integral to treatment success, while arguing against the totalist assumption that the therapist’s emotional to the patient must be revelatory in a direct and immediate way.