سینمای اوکراین: تعلق و هویت در دوران اصلاحات شوروی ۲۰۱۵
Ukrainian Cinema: Belonging and Identity during the Soviet Thaw 2015

سینمای اوکراین: تعلق و هویت در دوران اعتدال شوروی، نخستین پژوهش جامع به زبان انگلیسی درباره سینمای اوکراین است. در این کتاب، جاشوا فرست، مورخ، به بررسی سیاست‌ها و زیبایی‌شناسی سینمای شاعرانه اوکراین در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ دوران شوروی می‌پردازد. او استدلال می‌کند که فیلمسازان فعال در استودیوی فیلمسازی داوژنکو در کیف، دغدغه‌ی هویت داشتند و از صنعت فیلم شوروی و مخاطبانش می‌خواستند که تفاوت‌های فرهنگی اوکراین را به رسمیت بشناسند. دو فصل نخست، پیشینه‌ای از چگونگی پرورش تصویری بیگانه شده و رام‌شده از اوکراینی‌ها توسط سینمای شوروی از زمان استالین را ارائه می‌دهند. همچنین، این دو فصل به تلاش استودیوی فیلمسازی کیف برای بازسازی اعتبار خود به عنوان مرکز اعتدال فرهنگی در اتحاد جماهیر شوروی در اوایل دهه‌ی شصت میلادی می‌پردازند. دو فصل بعدی، فیلم بسیار تأثیرگذار «سایه‌های نیاکان فراموش‌شده» (۱۹۶۵) اثر سرگئی پاراجانف و نقش آن در جهت‌دهی مجدد استودیوی داوژنکو به سمت دستور کار مؤلف‌محور (به قول بعضی‌ها نخبه‌گرایانه) سینمای شاعرانه را بررسی می‌کنند.

در سه فصل پایانی، «سینمای اوکراین» به آثار مهم فیلمسازانی چون یوری ایلینکو، لئونید اوسیکا و لئونید بیکوف و دیگران می‌پردازد که تلاش کردند (و مجبور شدند) شکاف فزاینده بین سینمای مولفان و دغدغه‌های مربوط به کسب سود برای صنعت فیلم شوروی را پر کنند.

Ukrainian Cinema: Belonging and Identity during the Soviet Thaw is the first concentrated study of Ukrainian cinema in English. In particular, historian Joshua First explores the politics and aesthetics of Ukrainian Poetic Cinema during the Soviet 1960s-70s. He argues that film-makers working at the Alexander Dovzhenko Feature Film Studio in Kiev were obsessed with questions of identity and demanded that the Soviet film industry and audiences alike recognize Ukrainian cultural difference. The first two chapters provide the background on how Soviet cinema since Stalin cultivated an exoticised and domesticated image of Ukrainians, along with how the film studio in Kiev attempted to rebuild its reputation during the early Sixties as a centre of the cultural thaw in the USSR. The next two chapters examine Sergei Paradjanov’s highly influential Shadows of Forgotten Ancestors (1965) and its role in reorienting the Dovzhenko studio toward the auteurist (some would say elitist) agenda of Poetic Cinema.
In the final three chapters, Ukrainian Cinema looks at the major works of film-makers Yurii Illienko, Leonid Osyka, and Leonid Bykov, among others, who attempted (and were compelled) to bridge the growing gap between a cinema of auteurs and concerns to generate profit for the Soviet film industry.