حمل و نقل برای حومه‌نشینان ۲۰۰۹
Transport for Suburbia 2009

نیاز به حمل‌ونقل عمومی کارآمد در قرن بیست و یکم بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. در شرایطی که کشورهایی مانند چین و هند به سمت استفاده‌ی گسترده از خودرو پیش می‌روند، با خطر فاجعه‌ای زیست‌محیطی و بهداشتی در شهرها مواجه هستیم، مگر آنکه جایگزین‌هایی برای آن پیدا کنیم. زمان آن فرا رسیده که از عصر خودرو فراتر رویم. اما در حالی که حمل‌ونقل عمومی در هسته‌های متراکم برخی از شهرهای بزرگ به خوبی عمل کرده است، مشکل اینجاست که اکثر ساکنان کشورهای توسعه‌یافته اکنون در حومه‌های پراکنده، شهرهای کوچک‌تر و شهرک‌ها زندگی می‌کنند. این مکان‌ها معمولاً حمل‌ونقل عمومی کمی دارند یا اصلاً ندارند و بیشتر مفسران حمل‌ونقل از تغییر این وضعیت ناامید شده‌اند: به نظر می‌رسد این کار بسیار دشوار است.

این کتاب استدلال می‌کند که راز حمل‌ونقل عمومی به سبک «اروپایی» در یک مدل قابل تعمیم برنامه‌ریزی شبکه نهفته است که در مکان‌هایی به گوناگونی مناطق روستایی سوئیس، شهر کوریتیبا در برزیل و شهرهای تورنتو و ونکوور در کانادا کارآمد بوده است. این کتاب نشان می‌دهد که چگونه این مدل را می‌توان با مناطق حومه‌ای، پیرامونی و حتی روستایی تطبیق داد تا جایگزینی واقعی برای خودرو ارائه کرد و سیاست‌های حاکمیتی، تأمین مالی و برنامه‌ریزی خدماتی را که زیربنای موفقیت بهترین سیستم‌های حمل‌ونقل عمومی جهان هستند، تشریح می‌کند.

The need for effective public transport is greater than ever in the 21st century. With countries like China and India moving towards mass-automobility, we face the prospects of an environmental and urban health disaster unless alternatives are found. It is time to move beyond the automobile age. But while public transport has worked well in the dense cores of some big cities, the problem is that most residents of developed countries now live in dispersed suburbs and smaller cities and towns. These places usually have little or no public transport, and most transport commentators have given up on the task of changing this: it all seems too hard.

This book argues that the secret of ‘European-style’ public transport lies in a generalizable model of network planning that has worked in places as diverse as rural Switzerland, the Brazilian city of Curitiba and the Canadian cities of Toronto and Vancouver. It shows how this model can be adapted to suburban, exurban and even rural areas to provide a genuine alternative to the car, and outlines the governance, funding and service planning policies that underpin the success of the world’s best public transport systems.