فرا رفتن از خود ۲۰۱۳
Transcending the Self 2013

با وجود محبوبیت نظریه‌های روابط ابژه‌ای، این نظریه‌ها اغلب انتزاعی هستند و رابطه‌ی بین نظریه و فنون بالینی مبهم و نامشخص باقی می‌ماند. اکنون، در کتاب «فرا رفتن از خود: مدلی از روابط ابژه‌ای در روان‌درمانی روانکاوانه»، سامرز به نیاز به یک مدل یکپارچه از روابط ابژه‌ای پاسخ می‌دهد که برای درمانگر در رفتار روزانه‌ی روان‌درمانی روانکاوانه قابل‌فهم و کاربردی باشد.

سامرز با بهره‌گیری از تحقیقات اخیر در حوزه‌ی نوزادان، روان‌شناسی رشد، و آثار نظریه‌پردازان بزرگ، از جمله بولاس، بنجامین، فیربرن، گان‌تریپ، کوهوت و وینیکات، مشارکت‌های متنوع روابط ابژه‌ای را در یک دیدگاه منسجم با کاربردهای بالینی گسترده ادغام می‌کند. مدل روابط ابژه‌ای به عنوان ترکیبی متمایز از دیدگاه‌های بین‌فردی/رابطه‌ای و تفسیری ظهور می‌کند. این مدلی است که می‌تواند به بیماران کمک کند تا رضایت‌بخش‌ترین و خطرناک‌ترین سفرهای شخصیتی را آغاز کنند: سفری که هدف آن فراروی از خودِ کودکی است. فراروی از خود، به معنای سامرز، به معنای عبور از محدودیت‌های عمیق اوایل زندگی از طریق ایجاد یک حس خودِ معنادار و معتبر جدید است که از طریق درمان واسطه می‌شود.

نویسنده پس از دو فصل که مبنای تجربی و نظری مدل را ارائه می‌دهند، با ارائه‌ی مفهوم عمل درمانی ناشی از مدل، به کاربردهای بالینی می‌پردازد. سپس، در سه فصل پی‌درپی، مدل را برای بیمارانی به کار می‌برد که به طور سنتی به عنوان بیماران مرزی، خودشیفته و روان‌نژند در نظر گرفته می‌شوند. او با فصلی به پایان می‌رساند که به طور گسترده‌تری به مهارت انجام روان‌درمانی روانکاوانه می‌پردازد.

کتاب «فرا رفتن از خود» که سرشار از بحث‌های موردی با جزئیات غنی است، به درمانگران نشان می‌دهد که چگونه روان‌درمانی روانکاوانه که با مدل روابط ابژه‌ای غنی شده است، می‌تواند تغییرات بنیادی در شخصیت ایجاد کند. این کتاب نمونه‌ای برجسته از نظریه‌پردازی یکپارچه در خدمت رویکردی درمانی در دنیای واقعی است.

Despite the popularity of object relations theories, these theories are often abstract, with the relation between theory and clinical technique left vague and unclear. Now, in Transcending the Self: An Object Relations Model of Psychoanalytic Therapy, Summers answers the need for an integrative object relations model that can be understood and applied by the clinician in the daily conduct of psychoanalytic therapy.

Drawing on recent infancy research, developmental psychology, and the works of major theorists, including Bollas, Benjamin, Fairbairn, Guntrip, Kohut, and Winnicott, Summers melds diverse object-relational contributions into a coherent viewpoint with broad clinical applications. The object relations model emerges as a distinct amalgam of interpersonal/relational and interpretive perspectives. It is a model that can help patients undertake the most gratifying and treacherous of personality journeys: that aiming at the transcendence of the childhood self. Self-transcendence, in Summers’ sense, means moving beyond the profound limitations of early life via the therapeutically mediated creation of a newly meaningful and authentic sense of self.

Following two chapters that present the empirical and theoretical basis of the model, he launches into clinical applications by presenting the concept of therapeutic action that derives from the model. Then, in three successive chapters, he applies the model to patients traditionally conceptualized as borderline, narcissistic, and neurotic. He concludes with a chapter that addresses more broadly the craft of conducting psychoanalytic therapy.

Filled with richly detailed case discussions, Transcending the Self provides practicing clinicians with a powerful demonstration of how psychoanalytic therapy informed by an object relations model can effect radical personality change. It is an outstanding example of integrative theorizing in the service of a real-world therapeutic approach.