به سوی روان‌شناسی عدم قطعیت ۲۰۱۱
Toward a Psychology of Uncertainty 2011

از آنجا که تروما (آسیب روانی) پدیده‌ای کاملاً رابطه‌ای است، به‌شدت غیرقابل پیش‌بینی بوده و نمی‌توان آن را در چارچوب علمی‌ای که فروید بسیار به آن علاقه داشت، جای داد. در کتاب «به سوی روان‌شناسی عدم قطعیت: روانکاوی متمرکز بر تروما»، دوریس برادرز خواننده را به بازگشت به روانکاوی متمرکز بر تروما ترغیب می‌کند. او با بهره‌گیری از نظریه‌ی سیستم‌های رابطه‌ای، نشان می‌دهد که تجربیات عدم قطعیت به‌طور مداوم توسط فرآیندهای تنظیمی زندگی روزمره، مانند احساس کردن، دانستن، دسته‌بندی کردن، تصمیم‌گیری، استفاده از زبان، ایجاد روایت‌ها، حس کردن زمان، به یاد آوردن، فراموش کردن و خیال‌پردازی، تغییر می‌یابند. تا جایی که تروما قطعیت‌هایی را که زندگی روانی را سازمان‌دهی می‌کنند، از بین می‌برد، سیستم‌های رابطه‌ای ما را به آشوب می‌کشاند و زمینه را برای ظهور الگوهای رابطه‌ای سخت و محدودکننده زندگی فراهم می‌کند. این الگوهای ناشی از تروما، که اغلب شامل انکار شباهت و تفاوت، ایجاد دوگانگی‌های کاهش‌دهنده‌ی پیچیدگی و تبدیل قطعیت به یقین است، تقریباً در تمام شکایاتی که بیماران به خاطر آن به دنبال درمان تحلیلی هستند، نقش برجسته‌ای ایفا می‌کنند.

به ادعای نویسنده، تحلیل‌گران نیز به اندازه‌ی بیمارانشان با تروما بیگانه نیستند. دکتر برادرز با استفاده از مثال‌های بالینی عمیق، نشان می‌دهد که چگونه میل متقابل به التیام و التیام یافتن از تروما، بیماران و تحلیل‌گران را به روابط تحلیلی خود می‌کشاند. او بازنگری در مفهوم‌سازی آنچه را که تاکنون انتقال و انتقال متقابل در نظر گرفته می‌شد، از نظر دگرگونی عدم قطعیت تجربه شده، توصیه می‌کند. از نظر او، افزایش توانایی هر دو شریک تحلیلی برای زندگی با عدم قطعیت، نشانه‌ی یک درمان موفق است.

دیدگاه دکتر برادرز، نور تازه‌ای بر موضوعات مختلف مورد علاقه‌ی عمومی برای تحلیل‌گران و همچنین بسیاری از بیمارانشان، مانند جنسیت، پذیرش مرگ، ایمان، برنامه‌های آموزشی فرقه‌مانند و فرسودگی شغلی می‌تاباند. بحث‌های او در مورد این موضوعات با ارجاع به سینما و تئاتر معاصر، جان می‌گیرند.

Since trauma is a thoroughly relational phenomenon, it is highly unpredictable, and cannot be made to fit within the scientific framework Freud so admired. In Toward a Psychology of Uncertainty: Trauma-Centered Psychoanalysis, Doris Brothers urges a return to a trauma-centered psychoanalysis. Making use of relational systems theory, she shows that experiences of uncertainty are continually transformed by the regulatory processes of everyday life such as feeling, knowing, forming categories, making decisions, using language, creating narratives, sensing time, remembering, forgetting, and fantasizing. Insofar as trauma destroys the certainties that organize psychological life, it plunges our relational systems into chaos and sets the stage for the emergence of rigid, life-constricting relational patterns. These trauma-generated patterns, which often involve denial of sameness and difference, the creation of complexity-reducing dualities, and the transformation of certainty into certitude, figure prominently in virtually all of the complaints for which patients seek analytic treatment.

Analysts, she claims, are no more strangers to trauma than are their patients. Using in-depth clinical illustrations, Dr. Brothers demonstrates how a mutual desire to heal and to be healed from trauma draws patients and analysts into their analytic relationships. She recommends the reconceptualization of what has heretofore been considered transference and countertransference in terms of the transformation of experienced uncertainty. In her view the increased ability of both analytic partners to live with uncertainty is the mark of a successful treatment.

Dr. Brothers’ perspective sheds fresh light on a variety of topics of great general interest to analysts as well as many of their patients, such as gender, the acceptance of death, faith, cult-like training programs, and burnout. Her discussions of these topics are enlivened by references to contemporary cinema and theatre.