ترومای فروید ۲۰۱۸
The Trauma of Freud 2018

بیش از صد سال از زمانی که زیگموند فروید برای اولین بار روانکاوی را بنیان نهاد، می‌گذرد. این حرفه‌ی نوپا در بحبوحه‌ی سکولاریزاسیون فزاینده‌ی فرهنگ غربی شکوفا شد و تخمین‌زدن میزان نفوذ آن تقریباً غیرممکن است. روانکاوی، علی‌رغم فاصله‌ی سنتی‌اش با پرسش‌های اخلاقی، با تلخ‌کامی فرقه‌ای فوق‌العاده‌ای مواجه شد. متفکران اصیل به‌عنوان مخالفان و مرتدان محکوم شدند و شایستگی‌های پرونده‌های فردی، اغلب با مسائل مربوط به قدرت و جاه‌طلبی و همچنین آینده‌ی «جنبش» درآمیخت. پاول روزن در کتاب «ترومای فروید» نشان می‌دهد که چگونه میراث فروید، علی‌رغم این مناقشه‌ها، همچنان نقشی محوری در خودآگاهی انسان ایفا می‌کند.

روزن، توالی و دیدگاهی بسیار مورد نیاز را در مورد مسائل به‌یادماندنی که در ارتباط با تاریخ مکتب فروید مطرح شده‌اند، ارائه می‌دهد. موضوعات مورد بحث شامل مسئله‌ی اغوا، مکتب زوریخِ یونگ، پیروان مجارستانی فرنزی و نفوذ ملانی کلاین و آنا فروید در انگلستان است. همچنین، لاکانیسم در فرانسه، روان‌شناسی ایگوی اریک اریکسون و نوآوری‌های ساندور رادو برجسته شده‌اند. روزن با بررسی این موارد تاریخی و رسوایی‌های عمومی مرتبط، به طور مداوم به مسائل مهم و کلی مربوط به اخلاق و حریم خصوصی، قدرت جزم‌اندیشی، خلاقیت و تاریخ‌نگاری روانکاوی می‌پردازد. او در سرتاسر کتاب استدلال می‌کند که تفسیرهای رقیب، نشانه‌ای از بلوغ و پیچیدگی فکری این رشته هستند. مناظره‌ی پرشور، برای اجتناب از اعتمادبه‌نفس نسنجیده و جزمی، سالم و ضروری است.

او مشاهده می‌کند که تعصب بالقوه حتی امروزه نیز در زیر سطح آرام‌ترین آب‌های روانکاوی پنهان است. بررسی گذشته، که بخش مهمی از وظیفه‌ی پژوهش است، ممکن است شامل به چالش کشیدن کسانی باشد که ترجیح می‌دادند «بگذارند سگ‌های خفته بخوابند.» روزن تأکید می‌کند که رویکرد فروید مبتنی بر این باور سقراطی بود که «زندگی نیاندیشیده ارزش زیستن ندارد» و این، اساس معنوی نفوذ آن فراتر از نگرانی‌های بالینی فوری را تشکیل می‌دهد. «ترومای فروید» سهم عمده‌ای در ادبیات تاریخی روانکاوی است.

Over one hundred years have passed since Sigmund Freud first created psychoanalysis. The new profession flourished within the increasing secularization of Western culture, and it is almost impossible to overestimate its influence. Despite its traditional aloofness from ethical questions, psychoanalysis attracted an extraordinary degree of sectarian bitterness. Original thinkers were condemned as dissidents and renegades and the merits of individual cases have been frequently mixed up with questions concerning power and ambition, as well as the future of the “movement.” In The Trauma of Freud, Paul Roazen shows how, despite this contentiousness, Freud’s legacy has remained central to human selfawareness.Roazen provides a much-needed sequence and perspective on the memorable issues that have come up in connection with the history of Freud’s school. Topics covered include the problem of seduction, Jung’s Zurich school, Ferenczi’s Hungarian following, and the influence of Melanie Klein and Anna Freud in England. Also highlighted are Lacanianism in France, Erik Erikson’s ego psychology, and Sandor Rado’s innovations. In considering these historical cases and related public scandals, Roazen continually addresses important general issues concerning ethics and privacy, the power of orthodoxy, creativity, and the historiography of psychoanalysis. Throughout, he argues that rival interpretations are a sign of the intellectual maturity and sophistication of the discipline. Vigorous debate is healthy and essential in avoiding ill-considered and dogmatic self-assurance.He observes that potential zealotry lies just below the surface of even the most placid psychoanalytic waters even today. Examining the past, so much a part of the job of scholarship, may involve challenging those who might have preferred to let sleeping dogs lie. Roazen emphasizes that Freud’s approach rested on the Socratic conviction that the unexamined life is not worth living and that this constitutes the spiritual basis of its influence beyond immediate clinical concerns. The Trauma of Freud is a major contribution to the historical literature on psychoanalysis.