دستگاهِ فن‌آورانه تولید بدن: نظریه‌ای ماده‌باورانه نو در باب فناوری و بدن ۲۰۱۹
The Techno-Apparatus of Bodily Production: A New Materialist Theory of Technology and the Body 2019

اگر اصطلاحات “فناوری” و “بدن” به پدیده‌های متمایزی اشاره نمی‌کردند که به شکلی با یکدیگر تعامل دارند چه؟ اگر رابطه‌ی آن‌ها را بسیار صمیمانه‌تر درک می‌کردیم – فناوری‌ها همواره پیشاپیش تجسم یافته باشند، بدن‌های مادی همواره پیشاپیش فناورانه شده باشند چه؟ در آن صورت، فهم رابطه‌ی بین فناوری و بدن به عنوان رابطه‌ای از عدم قطعیت چه معنایی خواهد داشت؟

یوسف بارلا با گسترش مفهوم دستگاه تولید بدنی در آثار دونا هاراوی و کارن باراد، بررسی می‌کند که چگونه بدن‌های مادی همراه با مرزها، ویژگی‌ها و معانی‌شان، در مکان‌هایی که نیروهای فناوری، زیستی، فن‌علمی، (زیست-)سیاسی و اقتصادی در آن‌ها کنش متقابل دارند، به شکلی ایضایی عینیت می‌یابند.

What if the terms “technology” and “the body” did not refer to distinct phenomena interacting in one way or another? What if we understood their relationship as far more intimate – technologies as always already embodied, material bodies as always already technologized? What would it mean, then, to understand the relationship between technology and the body as a relation of indeterminacy?

Expanding on the concept of the apparatus of bodily production in the work of Donna Haraway and Karen Barad, Josef Barla explores how material bodies along with their boundaries, properties, and meanings performatively materialize at sites where technological, biological, technoscientific, (bio-)political, and economic forces intra-act.