ساختارهای عشق ۲۰۱۲
The Structures of Love 2012

هم فروید و هم لکان، انتقال را به مثابه آخرین سنگر خودِ من تعریف کردند ــ تلاشی مذبوحانه و نهایی برای دور نگه داشتن حقیقتِ ناخودآگاه. هر دو همچنین انتقال را به عنوان یک پدیده اجتماعی در نظر گرفتند.

در کتاب *ساختارهای عشق*، جیمز پنی استدلال می کند که انتقال، مفهومی است که روانکاوی با آن، درباره مطالبات ناخودآگاهی می اندیشد که ابتکارات خلاقانه ما را در هنر و سیاست محدود کرده و می تواند آنها را تخریب کند. پنی روشی را برای تحلیل فرهنگی پیشنهاد می کند که ما را قادر می سازد تا پتانسیل دگرگون کننده اعمال هنری و سیاسی اصیل را شناسایی کنیم. او گفتگویی بین روانکاوی لکان و فلسفه آلن بدیو را به صحنه می آورد؛ فصل هایی را به فرانتس فانون و ژان ژنه، شانتال آکرمن و لوسین فروید اختصاص می دهد؛ و پیامدهای زیبایی‌شناختی، سیاسی و اخلاقی ایده انتقال را بررسی می‌کند و آن را به قلمروهای جدید و هیجان‌انگیزی سوق می‌دهد.

Both Freud and Lacan defined the transference as the ego’s last stand—its final desperate attempt to keep the truth of the unconscious at bay. Both also viewed the transference as a social phenomenon.

In The Structures of Love James Penney argues that transference is the concept with which psychoanalysis thinks through the unconscious demands that circumscribe and can sabotage our creative initiatives in the arts and politics. Penney suggests a method of cultural analysis that enables us to identity the transformative potential of genuine artistic and political acts. He stages a dialogue between Lacan’s psychoanalysis and the philosophy of Alain Badiou; includes chapters on Frantz Fanon and Jean Genet, Chantal Akerman and Lucien Freud; and explores the aesthetic, political, and ethical consequences of the transference idea, pushing it into exciting new territory.