نشانه‌های رمزی تکامل ۲۰۱۵
The Runes of Evolution 2015

چگونه انسان‌ها تخیلاتی به دست آوردند که می‌توانند امکانات غیرواقعی را در ذهن بپرورانند؟ چگونه جهان هستی خودآگاه شد؟ سایمون کانوی موریس در کتاب «نشانه‌های تکامل»، با دیدگاه همگرایی، جانی دوباره به مطالعه‌ی تکامل می‌بخشد و شواهد جدید و قانع‌کننده‌ای ارائه می‌کند تا از این دیدگاه فزاینده‌ی علمی حمایت کند که تاریخ حیات، بسیار قابل پیش‌بینی‌تر از آن چیزی است که قبلاً تصور می‌شد.

کانوی موریس، زیست‌شناس برجسته‌ی تکاملی در دانشگاه کمبریج، به خاطر کارش بر روی انفجار کامبرین (به ویژه فسیل‌های بورگس شیل) و همگرایی تکاملی، به شهرت بین‌المللی رسید. همگرایی تکاملی فرآیندی است که در آن موجودات غیرمرتبط (غیرمونوفیلتیک)، به طور مستقل صفات مشابهی را در نتیجه‌ی سازگاری با محیط‌ها یا جایگاه‌های اکولوژیکی مشابه تکامل می‌دهند.

او در کتاب «نشانه‌های تکامل» نشان می‌دهد که چگونه فراگیری همگرایی، به چارچوبی اساسی اشاره دارد که بر اساس آن، بسیاری از نتایج، به‌ویژه مغز و هوش، تقریباً در هر سیاره‌ی شبیه به زمین تضمین شده‌اند. کانوی موریس همچنین تأکید می‌کند که چه میزان از پیچیدگی سیستم‌های بیولوژیکی پیشرفته، در اشکال میکروبی ذاتی است.

کتاب «نشانه‌های تکامل» با گستردن دامنه‌ی بررسی، به بسیاری از پرسش‌های تکاملی نادیده گرفته‌شده می‌پردازد. برخی از این پرسش‌ها به طرز چشمگیری عمومی هستند. برای مثال، چرا همگرایی‌هایی مانند انگلی، گوشت‌خواری و تثبیت نیتروژن در گیاهان، در نقاط داغ طبقه‌بندی خاصی متمرکز شده‌اند؟ چرا گروه‌های خاصی تمایل خاصی به تکامل به سمت حالات خاص دارند؟

برخی از سؤالات منجر به بینش‌های تکاملی غیرمنتظره می‌شوند: اگر زنبورها (همانطور که می‌خوابند) می‌خوابند، آیا خواب می‌بینند؟ چرا آن حشره با یک ارکیده جفت‌گیری می‌کند؟ چرا اسفنج‌ها یک سیستم فیبر نوری را تکامل داده‌اند؟ مانتیس میگوها و زیردریایی‌ها چه وجه مشترکی دارند؟ اگر دایناسورها منقرض نمی‌شدند بعد از آن چه اتفاقی می‌افتاد؟ آیا یک گربه‌ی دندان‌خنجری دوباره تکامل پیدا می‌کند؟

کانا موریس اظهار می‌دارد: «حتی در میان پستانداران، چه رسد به کل درخت حیات، انسان‌ها یک شاخه‌ی کوچک از یک درخت بسیار بزرگ (و عمدتاً فسیل‌شده) را نشان می‌دهند. هر گونه‌ی زنده‌ای، نواده‌ی خطی رشته‌ای عظیم از اجداد از بین رفته است، اما خود تکامل درست برعکس خطی است. بلکه بی‌وقفه اکتشافی است و فضاهای وسیع ابرفضای بیولوژیکی را کاوش می‌کند. در واقع، این کتاب تجلیلی است از اینکه چگونه دنیای ما توسط هیاهویی از اشکال، ملیله‌ای درخشان از حیات، سکونت داده شده (و شده بود).»

«نشانه‌های تکامل» جامع‌ترین تلفیقی است که تاکنون از همگرایی تکاملی منتشر شده است.

How did human beings acquire imaginations that can conjure up untrue possibilities? How did the Universe become self-aware? In The Runes of Evolution, Simon Conway Morris revitalizes the study of evolution from the perspective of convergence, providing us with compelling new evidence to support the mounting scientific view that the history of life is far more predictable than once thought.

A leading evolutionary biologist at the University of Cambridge, Conway Morris came into international prominence for his work on the Cambrian explosion (especially fossils of the Burgess Shale) and evolutionary convergence, which is the process whereby organisms not closely related (not monophyletic), independently evolve similar traits as a result of having to adapt to similar environments or ecological niches.

In The Runes of Evolution, he illustrates how the ubiquity of convergence hints at an underlying framework whereby many outcomes, not least brains and intelligence, are virtually guaranteed on any Earth-like planet. Conway Morris also emphasizes how much of the complexity of advanced biological systems is inherent in microbial forms.

By casting a wider net, The Runes of Evolution explores many neglected evolutionary questions. Some are remarkably general. Why, for example, are convergences such as parasitism, carnivory, and nitrogen fixation in plants concentrated in particular taxonomic hot spots? Why do certain groups have a particular propensity to evolve toward particular states?

Some questions lead to unexpected evolutionary insights: If bees sleep (as they do), do they dream? Why is that insect copulating with an orchid? Why have sponges evolved a system of fiber optics? What do mantis shrimps and submarines have in common? If dinosaurs had not gone extinct what would have happened next? Will a saber-toothed cat ever re-evolve?

Cona Morris observes: “Even amongst the mammals, let alone the entire tree of life, humans represent one minute twig of a vast (and largely fossilized) arborescence. Every living species is a linear descendant of an immense string of now-vanished ancestors, but evolution itself is the very reverse of linear. Rather it is endlessly exploratory, probing the vast spaces of biological hyperspace. Indeed this book is a celebration of how our world is (and was) populated by a riot of forms, a coruscating tapestry of life.”

The Runes of Evolution is the most definitive synthesis of evolutionary convergence to be published to date.