روشرشاخ ۲۰۱۳
The Rorschach 2013

کتاب «رورشاخ» اثر مارتین لایتمن، اثری بدیع و حیرت‌انگیز است که نقطه عزیمت خود را از وضعیتی قرار می‌دهد که مدت‌هاست متخصصان رورشاخ را سردرگم کرده است. تلاش برای استفاده از رورشاخ با کودکان خردسال نتایجی متناقض، اگر نگوییم مضحک، به بار می‌آورد. آخر، چگونه می‌توان پروتکلی را تعبیر کرد که در آن کودک با یک کارت مانند یک فریزبی رفتار می‌کند یا با اطمینان “پیادیگاتس” و “فومباس‌های قرمز” را تشخیص می‌دهد؟

مشکل بسیار مهم‌تری که متخصصان در مواجهه با بزرگسالان و کودکان با آن روبرو هستند، به ماهیت خود آزمون رورشاخ مربوط می‌شود. با وجود انبوهی از متون که همبستگی‌های شخصیتی نمرات خاص رورشاخ را اثبات می‌کنند، نه هرمان رورشاخ و نه نوادگان فکری او توضیحی کافی در مورد اینکه دقیقاً از فرد مورد آزمایش چه چیزی خواسته می‌شود، ارائه نکرده‌اند. آیا رورشاخ آزمون تخیل است؟ ادراک؟ یا فرافکنی؟

در واقع، لایتمن استدلال می‌کند که این دو مشکل ارتباط تنگاتنگی با هم دارند. درک مراحلی که کودکان به تدریج در شکل استاندارد رورشاخ تسلط می‌یابند، به کشف ماهیت خود آزمون می‌انجامد. لایتمن با ادغام تحلیل رشدی خود با بحثی روشنگرانه در مورد ادبیات گسترده مربوط به اجرای آزمون، نمره‌گذاری و تفسیر، به درکی جدید از رورشاخ به عنوان آزمونی برای بازنمایی و خلاقیت دست می‌یابد. این یافته، به نوبه خود، منجر به بازاندیشی جذابی از تمام آزمون‌های فرافکن می‌شود که روابط آنها را با معیارهای عینی‌تر توانایی روشن می‌کند.

Martin Leichtman’s The Rorschach is a work of stunning originality that takes as its point of departure a circumstance that has long confounded Rorschach examiners. Attempts to use the Rorschach with young children yield results that are inconsistent if not comical. What, after all, does one make of a protocol when the child treats a card like a frisbee or confidently detects “piadigats” and “red foombas”?

A far more consequential problem facing examiners of adults and children alike concerns the very nature of the Rorschach test. Despite voluminous literature establishing the personality correlates of particular Rorschach scores, neither Hermann Rorschach nor his intellectual descendants have provided an adequate explanation of precisely what the subject is being asked to do. Is the Rorschach a test of imagination? Of perception? Of projection?

In point of fact, Leichtman argues, the two problems are intimately related. To appreciate the stages through which children gradually master the Rorschach in its standard form is to discover the nature of the test itself. Integrating his developmental analysis with an illuminating discussion of the extensive literature on test administration, scoring, and interpretation, Leichtman arrives at a new understanding of the Rorschach as a test of representation and creativity. This finding, in turn, leads to an intriguing reconceptualization of all projective tests that clarifies their relationships to more objective measures of ability.