قدرت نوشتن در سازمان‌ها: از نامه‌ها تا تعاملات آنلاین ۲۰۱۲
The Power of Writing in Organizations: From Letters to Online Interactions 2012

این کتاب قدرت نویسندگی را در سازمان‌های رسمی و غیررسمی، در گذشته و حال، نشان می‌دهد. این اثر نشان می‌دهد که چگونه نویسندگی، علیرغم انتقادات دیرینه که ریشه در افکار افلاطون دارد و با وجود تعریف رایج آن به عنوان صرفاً یک رسانه ثبت اطلاعات، در واقع یک شیوه ارتباطی خلاقانه است که از بیان احساسات، توسعه دانش و ایجاد جوامع قوی در میان افراد دورافتاده حمایت می‌کند. بخش اول کتاب نشان می‌دهد که چگونه این موضوع در طول تاریخ صادق بوده است. تمرکز بر نویسندگی به عنوان یک شیوه ارتباطی اساسی – در کنار گفتار یا حالت شفاهی – همچنان در دنیای آغشته به فناوری ما اهمیت دارد، جایی که به نظر می‌رسد نویسندگی به پیام‌های متنی کوتاه و مبهم یا توییت‌ها کاهش یافته است. دقیقاً به دلیل اتکای شدید به فناوری، شیوه‌های فعلی نیازمند درک عمیق‌تری هستند که بر ویژگی‌های عمیق در مقابل سطحی تمرکز کرده و چهار سازوکار اساسی – عینیت‌بخشی، بازتاب، تعیین و خطاب قرار دادن – را که به نویسندگی قدرت خلاقانه می‌بخشند، آشکار می‌کنند. در بخش دوم کتاب، از مطالعات موردی و مصاحبه‌های معاصر استفاده می‌کنیم تا نشان دهیم چگونه تغییر تمرکز از رسانه به شیوه ارتباطی و تمرکز بر سازوکارهای نویسندگی به ما امکان می‌دهد از بحث‌های کنونی در مورد قابلیت‌های رسانه‌های ارتباطی مختلف فراتر رفته و شیوه‌های ارتباطی امروزی را بهتر درک کنیم. این کتاب تلاشی است برای آشکار کردن قدرت‌های نویسندگی و همچنین برجسته کردن پیامدهای سازمان‌ها در صورت از دست دادن احتمالی این قدرت‌ها در دنیای امروز، جایی که همکاری‌های توزیع‌شده مبتنی بر نویسندگی، روابط بین فردی و جوامع آنلاین، منابع اصلی نوآوری و پشتیبانی برای افراد و سازمان‌ها هستند.

This book demonstrates the power of writing in informal and formal organizations in the past and the present. It shows how writing, despite long lasting criticisms that can be traced back to Plato, and in spite of its frequent definition as a mere recording medium is in fact a creative mode of communication that supports the expression of emotions, the developing knowledge, and the building of strong communities among faraway individuals. The first part of the book illustrates how this has been true historically. The focus on writing as a fundamental mode of communication – the other being speech or the oral mode – is still important in our technology-infused world, where writing seems to have been reduced to short cryptic text messages or tweets. Precisely because of their heavy reliance on technology, current practices are in need of a deeper understanding that focus on deep as opposed to surface features and unveil the four essential mechanisms – objectification, reflecting, specifying, and addressing – that give writing its creative powers. In the second part of the book, we use contemporary case studies and interviews to illustrate how shifting our focus from the media to the mode of communication and focusing on the mechanisms of writing allows us to go beyond current debates about the capabilities of various communication media and to understand better today’s communicative practices. This book is an attempt to unveil the powers of writing as well as to highlight the implications for organizations of the potential loss of these powers in today’s world where writing-based distributed collaborations, interpersonal relationships, and online communities are key sources of innovation and support for individuals and organizations.