شهرِ پس‌اززلزله ۲۰۲۳
The Post-Earthquake City 2023

این کتاب، شهر کرایست‌چرچ در نیوزیلند را به عنوان شهری در حال تحول پس از زلزله، به شکلی انتقادی ارزیابی می‌کند. با استفاده از یک ساختار زمانی، اثرات توالی زمین‌لرزه‌های کانتربری در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ را در سه بخش «تخریب و آوارگی»، «بهبود و نوسازی» و «شهر در حال گذار» بررسی می‌کند.

این اثر، چارچوبی برای درک تجربیات و واقعیت‌های چندگانه‌ی بهبودی پس از زلزله ارائه می‌دهد. چگونگی بازسازی شهر را با جزئیات شرح داده و بررسی می‌کند که در بستر فرصتی بی‌سابقه برای بازآفرینی کاربری‌های زمین و تجربه‌ی اجتماعی از پایه، چه چیزهایی پدید آمده‌اند. تنش مداومی در این میان مشاهده می‌شود بین تمایل و گرایش برخی به بازتولید رویه‌های سنتی شهرسازی و تلاش‌های تجربی دیگران برای شکل دادن به فرهنگ‌های جدید مکان‌سازی مترقی و توجه به شهرِ فراتر از انسان. این کتاب، درس‌های متعددی برای درک بهبودی پس از فاجعه در شهرها ارائه می‌دهد. فرصت‌هایی را که فجایع برای بازگشت به وضع آشنا و ظهور چیزهای جدید ایجاد می‌کنند، روشن می‌سازد؛ واگرایی تجربه‌های زیسته در طول بهبودی را برجسته می‌کند؛ و بررسی می‌کند که یک شهر پس از فاجعه تا چه اندازه برای آینده‌های احتمالی آب و هوایی آماده است.

این کتاب، منبعی ارزشمند برای محققان حوزه‌ی فجایع، همچنین جغرافیدانان، جامعه‌شناسان، برنامه‌ریزان شهری و سیاست‌گذاران علاقه‌مند به بهبودی پس از فاجعه خواهد بود.

This book critically assesses Christchurch, New Zealand as an evolving post-earthquake city. It examines the impact of the 2010–13 Canterbury earthquake sequence, employing a chronological structure to consider ‘damage and displacement’, ‘recovery and renewal’ and ‘the city in transition’.

It offers a framework for understanding the multiple experiences and realities of post-earthquake recovery. It details how the rebuilding of the city has occurred and examines what has arisen in the context of an unprecedented opportunity to refashion land uses and social experience from the ground up. A recurring tension is observed between the desire and tendency of some to reproduce previous urban orthodoxies and the experimental efforts of others to fashion new cultures of progressive place-making and attention to the more-than-human city. The book offers several lessons for understanding disaster recovery in cities. It illuminates the opportunities disasters create for both the reassertion of the familiar and the emergence of the new; highlights the divergence of lived experience during recovery; and considers the extent to which a post-disaster city is prepared for likely climate futures.

The book will be valuable reading for critical disaster researchers as well as geographers, sociologists, urban planners and policy makers interested in disaster recovery.