خانواده بیمارگونه ۲۰۱۳
The Pathological Family 2013

در حالی که تصاویر محبوب و نمادین دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ زندگی خانوادگی را تجلیل می‌کردند، خانواده‌های آمریکایی همزمان به عنوان منابع بالقوه و تهدیدآمیز اختلالات اجتماعی در نظر گرفته می‌شدند. تاریخچه خانواده‌درمانی، قدرت پیچیده خانواده را در اواسط قرن به وضوح آشکار می‌کند. متخصصان بالینی رویکردی جدید به روان‌درمانی ایجاد کردند که مدعی بود علت و درمان بیماری روانی را در الگوهای قابل مشاهده تعامل و ارتباط خانوادگی می‌یابد، نه در روان فردی. آن‌ها با تکیه بر سایبرنتیک، نظریه سیستم‌ها و علوم اجتماعی و رفتاری، با جاه‌طلبی قصد داشتند اسکیزوفرنی را درمان و بزهکاری نوجوانان را متوقف کنند. کتاب “خانواده بیمارگونه” با حساسیت خاص نسبت به اهمیت مشاهدات علمی و فن‌آوری‌های بصری مانند آینه‌های یک طرفه و فیلم‌های آموزشی در شکل‌دهی به این حوزه نوپا، بررسی می‌کند که چگونه خانواده‌درمانی در برابر چشم‌انداز فکری و فرهنگی آمریکای پس از جنگ جهانی دوم توسعه یافت.

همانطور که دبورا واینستین نشان می‌دهد، گسترش فرهنگ درمانی آمریکا در اواسط قرن و تثبیت زندگی خانوادگی پس از جنگ، عمیقاً بر یکدیگر تأثیر گذاشتند. خانواده‌درمانگران و سایر مفسران پس از جنگ، ترویج دموکراسی را در زبان شکل‌گیری شخصیت و سلامت روان که در بوته آزمایش خانواده شکل گرفته بود، تبیین کردند. از آنجا که درمانگران در این دوره نگاه بالینی خود را به کل خانواده‌ها معطوف کردند، با این وجود به طور خاص با نقشی که مادران در شروع رفتار ناهنجار فرزندان خود ایفا می‌کردند، دست و پنجه نرم می‌کردند. اگرچه نگرش‌ها نسبت به خانواده‌درمانی در نسل‌های بعدی تغییر کرده است، روابط بین خانواده و فرهنگ درمانی امروزه نیز برجسته و حائز اهمیت باقی مانده است.

While iconic popular images celebrated family life during the 1950s and 1960s, American families were simultaneously regarded as potentially menacing sources of social disruption. The history of family therapy makes the complicated power of the family at midcentury vividly apparent. Clinicians developed a new approach to psychotherapy that claimed to locate the cause and treatment of mental illness in observable patterns of family interaction and communication rather than in individual psyches. Drawing on cybernetics, systems theory, and the social and behavioral sciences, they ambitiously aimed to cure schizophrenia and stop juvenile delinquency. With particular sensitivity to the importance of scientific observation and visual technologies such as one-way mirrors and training films in shaping the young field, The Pathological Family examines how family therapy developed against the intellectual and cultural landscape of postwar America.

As Deborah Weinstein shows, the midcentury expansion of America’s therapeutic culture and the postwar fixation on family life profoundly affected one another. Family therapists and other postwar commentators alike framed the promotion of democracy in the language of personality formation and psychological health forged in the crucible of the family. As therapists in this era shifted their clinical gaze to whole families, they nevertheless grappled in particular with the role played by mothers in the onset of their children’s aberrant behavior. Although attitudes toward family therapy have shifted during intervening generations, the relations between family and therapeutic culture remain salient today.