سازماندهی مراقبت های ویژه: رویکردی مبتنی بر شواهد برای بهبود کیفیت ۲۰۱۴
The Organization of Critical Care: An Evidence-Based Approach to Improving Quality 2014

خاستگاه بخش های مراقبت های ویژه مدرن (ICU) اغلب به ارائه گسترده تهویه مکانیکی در مناطق اختصاصی بیمارستان در طول همه گیری فلج اطفال در کپنهاگ در سال 1952 نسبت داده می شود. با این حال، بخش های مراقبت های ویژه مدرن برای درمان یا نظارت بر بیمارانی ایجاد شده اند که هرگونه بیماری یا آسیب شدید و تهدیدکننده زندگی دارند. این بیماران مراقبت های تخصصی و کمک به اندام های حیاتی مانند تهویه مکانیکی، حمایت قلبی عروقی یا همودیالیز دریافت می کنند. بیماران ICU در حال حاضر معمولاً حدود 10٪ از تخت های مراقبت حاد بستری را اشغال می کنند، با این وجود ساختار و سازمان این ICUها می تواند در بیمارستان های مختلف کاملاً متفاوت باشد. در کتاب *سازماندهی مراقبت های ویژه: رویکردی مبتنی بر شواهد برای بهبود کیفیت*، رهبران یک بررسی مختصر و مبتنی بر شواهد از عوامل سازمانی ICU ارائه می دهند که با بهبود پیامدهای بیمار (یا سایر پیامدها) مرتبط بوده اند. موضوعات پوشش داده شده با توجه به چهار حوزه گسترده گروه بندی می شوند: (1) سازمان، ساختار و کارکنان یک ICU؛ (2) رویکردهای سازمانی برای بهبود کیفیت مراقبت در یک ICU؛ (3) ادغام مراقبت های ICU با سایر مراقبت های بهداشتی ارائه شده در داخل بیمارستان و در سراسر سیستم مراقبت های بهداشتی گسترده تر؛ و (4) دیدگاه های بین المللی در مورد ارائه مراقبت های ویژه. هر فصل جنبه متفاوتی از سازمان ICU را خلاصه می کند و پزشکان بالینی و تصمیم گیرندگان حوزه سلامت را هدف قرار می دهد. کتاب *سازماندهی مراقبت های ویژه: رویکردی مبتنی بر شواهد برای بهبود کیفیت* که سهمی است که مدت ها انتظارش می رفت در این زمینه، راهنمای ضروری برای همه پزشکان و مدیران بهداشتی است که نگران دستیابی به آخرین دستاوردهای مراقبت های ویژه هستند.

The origin of modern intensive care units (ICUs) has frequently been attributed to the widespread provision of mechanical ventilation within dedicated hospital areas during the 1952 Copenhagen polio epidemic. However, modern ICUs have developed to treat or monitor patients who have any severe, life-threatening disease or injury. These patients receive specialized care and vital organ assistance such as mechanical ventilation, cardiovascular support, or hemodialysis. ICU patients now typically occupy approximately 10% of inpatient acute care beds, yet the structure and organization of these ICUs can be quite different across hospitals. In The Organization of Critical Care: An Evidence-Based Approach to Improving Quality, leaders provide a concise, evidence-based review of ICU organizational factors that have been associated with improved patient (or other) outcomes. The topics covered are grouped according to four broad domains: (1) the organization, structure, and staffing of an ICU; (2) organizational approaches to improving quality of care in an ICU; (3) integrating ICU care with other healthcare provided within the hospital and across the broader healthcare system; and (4) international perspectives on critical care delivery. Each chapter summarizes a different aspect of ICU organization and targets individual clinicians and healthcare decision makers. A long overdue contribution to the field, The Organization of Critical Care: An Evidence-Based Approach to Improving Quality is an indispensable guide for all clinicians and health administrators concerned with achieving state-of-the-art outcomes for intensive care.