ذهنِ همه‌چیزخوار ۲۰۱۲
The Omnivorous Mind 2012

در این گشت‌وگذار چشایی در تاریخ بشر، جان اس. آلن نشان می‌دهد که فعالیت روزمره‌ی غذا خوردن، بینش‌های عمیقی را در مورد میراث زیستی و فرهنگی انسان‌ها ارائه می‌دهد.

ما انسان‌ها طیف گسترده‌ای از گیاهان و جانوران را می‌خوریم، اما برخلاف سایر همه‌چیزخواران، به همان اندازه که با معده‌مان غذا می‌خوریم، با ذهن‌مان نیز غذا می‌خوریم. این رابطه‌ی سنجیده با غذا بخشی از چیزی است که ما را به گونه‌ای منحصر‌به‌فرد تبدیل می‌کند و فرهنگ‌های آشپزی را متنوع می‌سازد. حتی نزدیک‌ترین خویشاوندان نخستی‌سان ما نیز به شیوه‌ای که انسان خردمند (Homo sapiens) به غذا فکر می‌کند، فکر نمی‌کنند. ما ابرهمه‌چیزخوارانی هستیم که ذائقه‌هایمان بازتاب‌دهنده‌ی تاریخ طبیعی گونه‌ی ماست.

آلن با تکیه بر آثار مورخان غذا و سرآشپزها، مردم‌شناسان و متخصصان علوم اعصاب، کار خود را با رژیم غذایی اجداد اولیه‌ی ما آغاز می‌کند، نقش پخت‌وپز را در تکامل مغز ما بررسی می‌کند و به دغدغه‌های علاقه‌مندان امروزی به غذا می‌پردازد. کتاب «ذهن همه‌چیزخوار» (The Omnivorous Mind) بینش‌هایی را در مورد بیزاری‌ها و هوس‌های غذایی، نیاز اجباری ما به برچسب‌زدن غذاها به عنوان خوب یا بد، انحراف رژیم غذایی از هرم‌های غذایی «سالم» و نگرش‌های بین‌فرهنگی نسبت به غذا خوردن (با فرانسوی‌ها، البته، که نمونه‌ای از پیگیری لذت‌های خوراکی هستند) ارائه می‌دهد.

به عنوان مثال، برای توضیح محبوبیت جهانی غذاهای ترد، آلن ابتدا عادات غذایی خویشاوندان حشره‌خوار خود را در نظر می‌گیرد. او همچنین پیشنهاد می‌کند که صدای خرد شدن ممکن است با افزودن تنوع به تجربه‌ی حسی، از بی‌حوصلگی غذایی جلوگیری کند. یا شاید غذاهای سرخ‌شده، که ما آن‌ها را برای خودمان بد می‌دانیم، یک لرزش از لذت نامشروع را به ما تزریق می‌کنند. آلن نشان می‌دهد وقتی صحبت از غذا خوردن به میان می‌آید، هیچ راه واحدی برای توضیح طعم وجود ندارد.

In this gustatory tour of human history, John S. Allen demonstrates that the everyday activity of eating offers deep insights into human beings’ biological and cultural heritage.

We humans eat a wide array of plants and animals, but unlike other omnivores we eat with our minds as much as our stomachs. This thoughtful relationship with food is part of what makes us a unique species, and makes culinary cultures diverse. Not even our closest primate relatives think about food in the way Homo sapiens does. We are superomnivores whose palates reflect the natural history of our species.

Drawing on the work of food historians and chefs, anthropologists and neuroscientists, Allen starts out with the diets of our earliest ancestors, explores cooking’s role in our evolving brain, and moves on to the preoccupations of contemporary foodies. The Omnivorous Mind delivers insights into food aversions and cravings, our compulsive need to label foods as good or bad, dietary deviation from “healthy” food pyramids, and cross-cultural attitudes toward eating (with the French, bien sûr, exemplifying the pursuit of gastronomic pleasure).

To explain, for example, the worldwide popularity of crispy foods, Allen considers first the food habits of our insect-eating relatives. He also suggests that the sound of crunch may stave off dietary boredom by adding variety to sensory experience. Or perhaps fried foods, which we think of as bad for us, interject a frisson of illicit pleasure. When it comes to eating, Allen shows, there’s no one way to account for taste.