عقده‌ی کودک گمشده در سینمای استرالیا ۲۰۱۹
The Lost Child Complex in Australian Film 2019

افسانه‌پردازی درباره کودکان گمشده و رهاشده، تأثیر بسزایی بر روایت‌پردازی استرالیایی دارد. در کتاب *عقده کودک گمشده در سینمای استرالیا*، تری وادل مفهوم «کودک گمشده» را از منظر روانشناختی و فرهنگی بررسی می‌کند. او با اتخاذ رویکردی بین‌رشته‌ایِ یونگی، این موتیفِ تکرارشونده در روایت‌پردازیِ تاریخ، ادبیات و هنرهای خلاقانه را به مثابه هسته مرکزی یک عقده فرهنگی – یک وسواس جمعی که، همانطور که یونگ درباره تمام عقده‌ها استدلال می‌کرد، *ما را در اختیار دارد* – مورد ارزیابی مجدد قرار می‌دهد.

وادل «کودک گمشده» را در اشکال گوناگونش، به عنوان عنصری از روان فردی و جمعی، مرتبط با تروماهای استعمار و جنگ، و به عنوان تمی کلیدی در سینمای استرالیا از سال‌های شکل‌گیری این صنعت تا به امروز، بررسی می‌کند. فیلم‌هایی که به طور عمیق در متن مورد بحث قرار می‌گیرند، فراتر از اسطوره‌های تحت‌الفظی *گم شدن در بوته‌زار* یا موارد واقعی کودکان آواره، بر کودکان آسیب‌پذیری تمرکز دارند که از طریق شیوه‌های دولتی و نهادی، گمشده *محسوب می‌شوند*، و نیز شخصیت‌های بزرگسال/والدینی که از نظر رشدی، توسط خاطرات دلپذیر یا آسیب‌زای دوران کودکی متوقف شده‌اند. تثبیت پیروزی/برنده شدن که بر ایالات متحده آمریکا حاکم است – و در تقابل مستقیم با موتیف کودک گمشده قرار دارد – نیز به عنوان نمونه‌ای تطبیقی از ماهیت مسحورکننده عقده فرهنگی مورد بحث قرار می‌گیرد. این کتاب با بررسی شخصیت‌ها و رویدادهای نمادین، مانند نبرد گالیپولی و ریاست جمهوری ترامپ، و فیلم‌هایی مانند *بابادوک*، *شیر* و *تقدیر*، به این موضوع می‌پردازد که یک فرهنگ چگونه با خود، درباره خود صحبت می‌کند. این تحلیل فراتر از مالیخولیایی است که به طور سنتی به کودک گمشده نسبت داده می‌شود، و استدلال می‌کند که تصاویر تکراری و پرشماری که این تم تحریک می‌کند، می‌تواند مثبت و الهام‌بخش باشد.

*عقده کودک گمشده در سینمای استرالیا* اثری منحصربه‌فرد و جذاب است که برای اساتید و دانشجویان ایده‌های یونگی و پسا‌یونگی، مطالعات فرهنگی، مطالعات سینما و رسانه بسیار مرتبط خواهد بود. همچنین برای روان‌درمانگران یونگی و روانشناسان تحلیلی و نیز خوانندگانی که علاقه بیشتری به تاریخ و سیاست استرالیا دارند، جذاب خواهد بود.

The mythologising of lost and abandoned children significantly influences Australian storytelling. In The Lost Child Complex in Australian Film, Terrie Waddell looks at the concept of the ‘lost child’ from a psychological and cultural perspective. Taking an interdisciplinary Jungian approach, she re-evaluates this cyclic storytelling motif in history, literature, and the creative arts, as the nucleus of a cultural complex – a group obsession that as Jung argued of all complexes, has us.

Waddell explores ‘the lost child’ in its many manifestations, as an element of the individual and collective psyche, historically related to the trauma of colonisation and war, and as key theme in Australian cinema from the industry’s formative years to the present day. The films discussed in textual depth transcend literal lost in the bush mythologies, or actual cases of displaced children, to focus on vulnerable children rendered lost through government and institutional practices, and adult/parental characters developmentally arrested by comforting or traumatic childhood memories. The victory/winning fixation governing the USA – diametrically opposed to the lost child motif – is also discussed as a comparative example of the mesmerising nature of the cultural complex. Examining iconic characters and events, such as the Gallipoli Campaign and Trump’s presidency, and films such as The Babadook, Lion, and Predestination, this book scrutinises the way in which a culture talks to itself, about itself. This analysis looks beyond the melancholy traditionally ascribed to the lost child, by arguing that the repetitive and prolific imagery that this theme stimulates, can be positive and inspiring.

The Lost Child Complex in Australian Film is a unique and compelling work which will be highly relevant for academics and students of Jungian and post-Jungian ideas, cultural studies, screen and media studies. It will also appeal to Jungian psychotherapists and analytical psychologists as well as readers with a broader interest in Australian history and politics.