ناممکنیِ سکس ۲۰۱۸
The Impossibility of Sex 2018

در این کتاب، من با واژه‌هایی خاص دست‌وپنجه نرم کرده‌ام و به نتیجه‌ای رضایت‌بخش نرسیده‌ام. از تمام واژه‌هایی که برای توصیف فردی که به مطب درمانگر مراجعه می‌کند، استفاده می‌شود، ناخشنودم. آیا او یک بیمار است؟ خب، گاهی اوقات بله. برخی افراد این واژه را می‌پسندند، زیرا برای آن‌ها این حس را تداعی می‌کند که مشکلی وجود دارد، یک بیماری عاطفی. آیا او یک مراجع است؟ باز هم، گاهی اوقات بله. برخی افراد این واژه را می‌پسندند، زیرا نوعی فرآیند مشاوره‌ای را القا می‌کند. آیا او یک تحلیل‌شونده است؟ برخی افراد این واژه را می‌پسندند، زیرا چیزی در مورد فرآیند درمان را منتقل می‌کند و تقارنی دارد: تحلیلگر – تحلیل‌شونده. من خودم دریافته‌ام که تمام این واژه‌ها چیزی در مورد درمان و فرآیند درمان را بیان می‌کنند، اما بسیار کمتر از آن‌که کامل باشند. در ادامه، من تصمیم گرفته‌ام که این واژه‌ها را به طور متناوب استفاده کنم، و همچنین واژه‌های روان‌درمانگر، درمانگر و تحلیلگر. در متن، در اندیشه‌هایی که به صورت ایتالیک آمده‌اند، من معمولاً از مراقب اصلی در زندگی اولیه فرد به عنوان مادر یاد کرده‌ام. من متوجه هستم که این همیشه صادق نیست. پدرانی هستند که از بدو تولد مسئولیت اصلی فرزندان خود را بر عهده دارند و بستگان و پرستارانی هستند که این نقش را ایفا می‌کنند. به ندرت در تجربه بالینی خود در دیدن بزرگسالان، این نقش یک سرمایه‌گذاری بین دو نفر بوده است، به شکلی که امروزه برای برخی زوج‌ها با فرزندان در حال تبدیل شدن است. ما هنوز شاهد اثرات فرزندپروری مشترک بر روانشناسی بزرگسالان نیستیم، بنابراین من مفهوم مادر یا جانشین مادر را حفظ کرده‌ام، مفهومی که با ایجاد ترتیبات جدید بین نسل‌هایی که اکنون در حال تربیت فرزند هستند، باید گسترش یابد. من همچنین برای سهولت کار، تصمیم گرفته‌ام که به جای «او یا او»، در سرتاسر متن از ضمیر «او» استفاده کنم.

In this book I have struggled with certain words without a satisfactory conclusion. I am unhappy about all the words used to describe the person who visits the therapist’s consulting room. Is she or he a patient? Well, sometimes yes. Certain individuals like that word because it captures for them the sense that there is something wrong, an emotional illness. Is she or he a client? Again, sometimes yes. Certain individuals like that word because it connotes a kind of consultative process. Is she or he an analysand? Certain individuals like this word because it conveys something about the process of a therapy and it has a symmetry: analyst–analysand. I myself find that all these words capture something about the therapy and the therapy process but are considerably less than perfect. In what follows I have chosen to use the words interchangeably, as well as the words psychotherapist, therapist and analyst. In the text, in the musings in italics, I have usually referred to the primary carer in the person’s early life as mother. I realize that this is not always the case. There are fathers who have primary responsibility for their children from birth and there are relatives and nannies who fulfil this role. Rarely in my clinical experience of seeing adults has this role been an enterprise between two people in the way that it is becoming for some couples with children today. We have yet to see the effects of joint child-rearing on adult psychologies so I have retained the notion of the mother or mother substitute, a notion which will have to be expanded as the generations now raising children make new arrangements between them. I have also chosen for simplicity’s sake to use the word ‘she’ throughout for the personal pronoun rather than ‘she or he’.