ترور نافرجام روانکاوی ۲۰۱۸
The Failed Assassination of Psychoanalysis 2018

گاهی پیش می‌آید قانونی خشم کسانی را برمی‌انگیزد که برای حمایت از آن‌ها وضع شده است. این اتفاق در پایان سال ۲۰۰۳ در فرانسه با اصلاحیه آکویه رخ داد، لایحه‌ای که قصد داشت فعالیت‌های روان‌درمانی را تنظیم کند، حتی به قیمت حذف خود روانکاوی. در نتیجه، عموم مردمی که قرار بود این قانون از آن‌ها محافظت کند، با این خطر مواجه شدند که از برخی آزادی‌هایی که دموکراسی معمولاً تضمین می‌کند، محروم شوند. چگونه رسیدن به چنین نقطه‌ای ممکن شده بود؟ این پرسشی است که این کتاب به دنبال بررسی آن است. ارزیابی و علم‌گرایی شناختی-رفتاری، که به تدریج و با اثرات مخرب در اشکال مختلف دانش نفوذ کرده‌اند، بدون شک نقش مهمی ایفا کردند. و سپس، انجمن بین‌المللی روانکاوی، با وجود اینکه توسط فروید برای محافظت از ابداع او تأسیس شده بود، شروع به تأیید اجباری‌سازی شناختی روانکاوی کرد. در همین حال، روانپزشکی به تاریک‌اندیشی بهداشتی قرن نوزدهمی خود بازگشت و عضو جدیدش، اپیدمیولوژی، شروع به میزبانی گفتمان‌های نژادپرستانه کرد.

It can happen that a law incurs the wrath of the very people it set out to protect. This is what happened in France at the end of 2003 with the Accoyer Amendment, a Bill that intended to regulate the exercise of psychotherapies even at the cost of the disappearance of psychoanalysis itself. The public that this law was supposed to protect thus ran the risk of finding themselves stripped of certain freedoms that democracy usually guarantees. How had it become possible to reach such a point? This is what this book sets out to examine. Evaluation and cognitive-behavioural scientism, which have been progressively infiltrating different forms of knowledge with destructive effect, undoubtedly played a major role. And then, the International Psychoanalytical Association, despite having been founded by Freud to protect his invention, started to endorse the forced cognitivisation of psychoanalysis. Meanwhile, psychiatry slid back into its nineteenth century hygienic obscurantism and its new recruit, epidemiology, began playing host to racialist discourses.