خاستگاه تکاملی-رشدی بینی، قاعده قدامی جمجمه و میان چهره ۲۰۱۳
The Evo-Devo Origin of the Nose, Anterior Skull Base and Midface 2013

نظریه فیلوآنتاژنی با بازگشت به سیر تکامل و جستجوی نخستین ردهای اندام بویایی و سپس پیگیری تغییرات فیلوژنتیکی پی در پی آن، درک نوینی از شکل گیری و تکامل بینی، سینوس ها و قسمت میانی صورت ارائه می دهد تا این اندام به بخشی از دستگاه تنفسی و در نهایت، به نقطه مرکزی آناتومی صورت انسان تبدیل شود. کاوش های فون بائر، داروین، هکل، گارستانگ، گولد و باس در زمینه شباهت های بین فیلوژنی و انتوژنی، به ردیابی داستان بینی و قسمت میانی صورت کمک می کند. الگوی شباهت های موجود بین انتوژنی و فیلوژنی هم در تلاش برای درک طیف هولوپروزنسفالی ناهنجاری های صورت (که نشان دهنده مسیرهای بسیار متفاوت تکامل صورت پس از شروع مجدد نوار حیات است) و هم در تدوین فرضیه هایی در مورد تکامل طنابداران به مهره داران، سودمند است. نظریه فیلوآنتاژنی منجر به فرضیه های پزشکی جدید در مورد بیماری های بینی و سینوس شده و زمینه طب مبتنی بر تکامل و توسعه را باز می کند.

The phylontogenic theory proposes an original understanding of nose, sinus and midface formation and development by looking back in evolution for the first traces of the olfactory organ and then tracing its successive phyletic transformations to become part of the respiratory apparatus and finally the central point of human facial anatomy. Von Baer’s, Darwin’s, Haeckel’s, Garstang’s, Gould’s and Buss’ explorations of parallels between phylogeny and ontogeny help to trace the nose and midface story. The paradigm of existing parallels between ontogeny and phylogeny proves useful both in seeking to understand the holoprosencephalic spectrum of facial malformations (which represent radically different pathways of facial development after the life’s tape has been started to run again) and in formulating hypotheses on chordate to vertebrate evolution. The phylontogenic theory leads to new medical hypotheses on nose and sinus diseases and opens the field of evolution and development-based medicine.