میمِ الکتریکی ۲۰۱۳
The Electric Meme 2013

**از زیست‌شناسی و فرهنگ گرفته تا اقتصاد نوین، واژه‌ی پرطرفدار بر سر زبان‌ها «مِم» (meme) است.** حیوانات چگونه یاد می‌گیرند؟ فرهنگ انسانی چگونه تکامل می‌یابد؟ بازاریابی ویروسی چگونه کار می‌کند؟ پاسخ به این پرسش‌های متفاوت و حتی به این سوال که ماهیت فکر چیست، به سادگی، «مِم» است. برای دهه‌ها، محققان متقاعد شده بودند که مِم‌ها «اتفاق بزرگ بعدی» برای درک جامعه و خودمان هستند. اما تا به حال هیچ‌کس نتوانسته تعریف کند که آن‌ها چیستند. تا اینکه اکنون…

رابرت اونگر برای اولین بار، آنچه را که یک مِم از نظر فیزیکی هست، چگونگی پیدایش مِم‌ها، چگونگی تکامل آن‌ها و چگونگی تبدیل مغزهای ما به سیستم‌های بقای خود را شرح می‌دهد. آن‌ها افکار هستند. آن‌ها انگل هستند. آن‌ها کنترل را در دست دارند. یک مِم یک الگوی متمایز از بارهای الکتریکی در یک گره در مغز ما است که هزاران برابر سریع‌تر از یک باکتری تکثیر می‌شود. مِم‌ها راه‌هایی برای جهش از یک مغز به مغز دیگر پیدا کرده‌اند. تعدادی از آن‌ها در حال حاضر، همزمان که شما این پاراگراف را می‌خوانید، در مغز شما تکثیر می‌شوند.

در سال 1976، زیست‌شناس، ریچارد داوکینز، پیشنهاد کرد که همه حیوانات – از جمله انسان‌ها – عروسک خیمه‌شب‌بازی هستند و ژن‌ها نخ‌ها را در دست دارند. یعنی، ما ربات‌هایی هستیم که به عنوان سیستم پشتیبانی حیات برای ژن‌هایی که ما را کنترل می‌کنند، عمل می‌کنیم. و تمام کاری که آن‌ها می‌خواهند انجام دهند این است که خودشان را تکثیر کنند. اما پس چرا کارهای زیادی انجام می‌دهیم که به نظر نمی‌رسد به تکثیر ژن‌ها کمک کند؟ ما تصمیم می‌گیریم بچه نداشته باشیم، وقت خود را صرف انجام کارهای خطرناکی مانند کوهنوردی، یا کارهای خسته‌کننده‌ای مانند خواندن، یا کارهای احمقانه‌ای مانند سیگار کشیدن می‌کنیم که به نظر نمی‌رسد به کپی شدن ژن‌ها به نسل بعدی کمک کند. ما انواع کارهای فرهنگی را به دلایلی انجام می‌دهیم که به نظر نمی‌رسد هیچ ارتباطی با ژن‌ها داشته باشند. مدهای ورزشی، کتاب‌ها، لباس‌ها، ایده‌ها، سیاست‌ها، سبک‌های زندگی می‌آیند و می‌روند و به زندگی ما معنا می‌بخشند، پس چگونه می‌توانیم ربات ژنی باشیم؟

داوکینز تشخیص داد که چیز دیگری در جریان است. ما با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنیم و ایده می‌گیریم و به نظر می‌رسد این ایده‌ها زندگی خودشان را دارند. شاید چیزی به نام مِم وجود داشته باشد که شبیه ژن‌های فکری باشد. شاید بدن‌های ما ربات‌های ژنی باشند و ذهن‌های ما ربات‌های مِمی. این بدان معناست که آنچه ما فکر می‌کنیم نتیجه خلاقیت خودمان نیست، بلکه نتیجه جریان تکاملی مِم‌ها است که از طریق ما عبور می‌کنند.

واقعیت بیولوژیکی یک ایده با زندگی خاص خود چیست؟ ژن فکری چیست؟ آن یک مِم است. و هیچ‌کس پیش از رابرت اونگر مشخص نکرده است که از نظر فیزیکی چه باید باشد. این تحلیل ظریف و تغییردهنده الگو، مشخص می‌کند که چگونه مِم‌ها در مغز ما تکثیر می‌شوند، چگونه تکامل یافته‌اند و چگونه از مصنوعاتی مانند کتاب‌ها، عکس‌ها و تبلیغات برای انتقال از یک مغز به مغز دیگر استفاده می‌کنند. کتاب *مِم الکتریکی* که قرار است بحث‌هایی را در مورد اراده آزاد برانگیزد، درهایی را به روی راه‌های جدید به اشتراک گذاشتن افکارمان باز کند و توضیحی انقلابی برای آگاهی ارائه دهد، روشی را که هر یک از ما در مورد ذهن، فرهنگ و انتخاب‌های روزانه‌مان فکر می‌کنیم، تغییر خواهد داد.

From biology to culture to the new new economy, the buzzword on everyone’s lips is “meme.” How do animals learn things? How does human culture evolve? How does viral marketing work? The answer to these disparate questions and even to what is the nature of thought itself is, simply, the meme. For decades researchers have been convinced that memes were The Next Big Thing for the understanding of society and ourselves. But no one has so far been able to define what they are. Until now.

Here, for the first time, Robert Aunger outlines what a meme physically is, how memes originated, how they developed, and how they have made our brains into their survival systems. They are thoughts. They are parasites. They are in control. A meme is a distinct pattern of electrical charges in a node in our brains that reproduces a thousand times faster than a bacterium. Memes have found ways to leap from one brain to another. A number of them are being replicated in your brain as you read this paragraph.

In 1976 the biologist Richard Dawkins suggested that all animals — including humans — are puppets and that genes hold the strings. That is, we are robots serving as life support for the genes that control us. And all they want to do is replicate themselves. But then, we do lots of things that don’t seem to help genes replicate. We decide not to have children, we waste our time doing dangerous things like mountain climbing, or boring things like reading, or stupid things like smoking that don’t seem to help genes get copied into the next generation. We do all sorts of cultural things for reasons that don’t seem to have anything to do with genes. Fashions in sports, books, clothes, ideas, politics, lifestyles come and go and give our lives meaning, so how can we be gene robots?

Dawkins recognized that something else was going on. We communicate with one another and we get ideas, and these ideas seem to have a life of their own. Maybe there was something called memes that were like thought genes. Maybe our bodies were gene robots and our minds were meme robots. That would mean that what we think is not the result of our own creativity, but rather the result of the evolutionary flow of memes as they wash through us.

What is the biological reality of an idea with a life of its own? What is a thought gene? It’s a meme. And no one before Robert Aunger has established what it physically must be. This elegant, paradigm-shifting analysis identifies how memes replicate in our brains, how they evolved, and how they use artifacts like books and photographs and advertisements to get from one brain to another. Destined to inflame arguments about free will, open doors to new ways of sharing our thoughts, and provide a revolutionary explanation of consciousness, The Electric Meme will change the way each of us thinks about our minds, our cultures, and our daily choices.