لبه‌ی تکامل ۲۰۰۷
The Edge of Evolution 2007

هنگامی که اولین کتاب مایکل جی. بیهی، با عنوان جعبه سیاه داروین، در سال 1996 منتشر شد، جنبش طراحی هوشمند را به راه انداخت. منتقدان به خروش آمدند، اما صدها هزار خواننده – و تعداد فزاینده‌ای از دانشمندان – مجذوب ادعای بیهی شدند مبنی بر اینکه داروینیسم نمی‌تواند ماشین‌آلات پیچیده سلول را توضیح دهد.

اکنون، بیهی در کتاب بعدی و مورد انتظار خود، بسیار بیشتر از یک چالش برای داروینیسم ارائه می‌دهد: او شواهدی از انقلاب ژنتیک – اولین شواهد مستقیم از مسیرهای جهشی طبیعت – را ارائه می‌کند تا به طور اساسی بحث در مورد داروینیسم را دوباره تعریف کند.

نظریه داروین چه مقدار از زندگی را توضیح می‌دهد؟ اکثر دانشمندان بر این باورند که همه چیز، از ماشین‌آلات سلول گرفته تا تاریخ حیات روی زمین را شامل می‌شود. ایده‌های داروین در حقوق، فرهنگ و سیاست به کار گرفته شده است.

اما نظریه داروین تنها از یک نظر ثابت شده است: شکی نیست که همه گونه‌های روی زمین از یک جد مشترک نشأت گرفته‌اند. شواهد کالبدشناختی، ژنتیکی و فسیلی بسیار زیادی برای این ادعا وجود دارد. اما سوال مهم همچنان پابرجاست: چگونه این اتفاق افتاد؟ مکانیسم پیشنهادی داروین – جهش تصادفی و انتخاب طبیعی – عمدتاً به عنوان یک مسئله ایمان و استدلال یا، در بهترین حالت، شواهد غیرمستقیم پذیرفته شده است. تنها اکنون، به لطف ژنتیک، علم به ما اجازه می‌دهد به دنبال شواهد مستقیم باشیم. ژنوم بسیاری از موجودات زنده توالی‌یابی شده است و ماشین‌آلات سلول با جزئیات بسیار زیاد تجزیه و تحلیل شده است. پاسخ‌های تکاملی میکروارگانیسم‌ها به آنتی‌بیوتیک‌ها و انسان‌ها به عفونت‌های انگلی در طول ده‌ها هزار نسل ردیابی شده است.

در نتیجه، برای اولین بار در تاریخ، نظریه داروین می‌تواند به طور دقیق ارزیابی شود. نتایج تکان دهنده است. اگرچه این نظریه می‌تواند تغییرات حاشیه‌ای در تاریخ تکامل را توضیح دهد، اما جهش تصادفی و انتخاب طبیعی مقدار بسیار کمی از ماشین‌آلات اساسی زندگی را توضیح می‌دهند. “لبه” تکامل، خطی که مرز بین جهش تصادفی و غیرتصادفی را تعریف می‌کند، بسیار دورتر از جایی است که داروین به آن اشاره کرد. بیهی با استدلال قانع‌کننده‌ای می‌گوید که بیشتر جهش‌هایی که تاریخ حیات روی زمین را تعریف کرده‌اند، غیرتصادفی بوده‌اند.

اگرچه این یافته بحث‌برانگیز و حیرت‌آور خواهد بود، اما در واقع با یک الگوی کلی که توسط سایر شاخه‌های علم در دهه‌های اخیر کشف شده است، مطابقت دارد: کل جهان برای زندگی تنظیم شده است. از فیزیک گرفته تا کیهان‌شناسی تا شیمی تا زیست‌شناسی، زندگی روی زمین به عنوان وابسته به یک سری بی‌پایان از رویدادهای بعید آشکار می‌شود. نتیجه روشن است: جهان برای زندگی طراحی شده است.

When Michael J. Behe’s first book, Darwin’s Black Box, was published in 1996, it launched the intelligent design movement. Critics howled, yet hundreds of thousands of readers — and a growing number of scientists — were intrigued by Behe’s claim that Darwinism could not explain the complex machinery of the cell.

Now, in his long-awaited follow-up, Behe presents far more than a challenge to Darwinism: He presents the evidence of the genetics revolution — the first direct evidence of nature’s mutational pathways — to radically redefine the debate about Darwinism.

How much of life does Darwin’s theory explain? Most scientists believe it accounts for everything from the machinery of the cell to the history of life on earth. Darwin’s ideas have been applied to law, culture, and politics.

But Darwin’s theory has been proven only in one sense: There is little question that all species on earth descended from a common ancestor. Overwhelming anatomical, genetic, and fossil evidence exists for that claim. But the crucial question remains: How did it happen? Darwin’s proposed mechanism — random mutation and natural selection — has been accepted largely as a matter of faith and deduction or, at best, circumstantial evidence. Only now, thanks to genetics, does science allow us to seek direct evidence. The genomes of many organisms have been sequenced, and the machinery of the cell has been analyzed in great detail. The evolutionary responses of microorganisms to antibiotics and humans to parasitic infections have been traced over tens of thousands of generations.

As a result, for the first time in history Darwin’s theory can be rigorously evaluated. The results are shocking. Although it can explain marginal changes in evolutionary history, random mutation and natural selection explain very little of the basic machinery of life. The “edge” of evolution, a line that defines the border between random and nonrandom mutation, lies very far from where Darwin pointed. Behe argues convincingly that most of the mutations that have defined the history of life on earth have been nonrandom.

Although it will be controversial and stunning, this finding actually fits a general pattern discovered by other branches of science in recent decades: The universe as a whole was fine-tuned for life. From physics to cosmology to chemistry to biology, life on earth stands revealed as depending upon an endless series of unlikely events. The clear conclusion: The universe was designed for life.