ضرورت کربن‌زدایی: تحول اقتصاد جهانی تا سال ۲۰۵۰ ۲۰۲۱
The Decarbonization Imperative: Transforming the Global Economy by 2050 2021

زمان در گذر است. تغییرات آب‌وهوایی همچون نیرویی مخرب، اقتصاد و جامعه‌ی ما را برای نسل‌های آینده دگرگون خواهد کرد. اگر می‌خواهیم از بدترین پیامدهای این تغییرات جلوگیری کنیم، باید تا سال ۲۰۵۰ اقتصاد جهانی را به طور موثر «کربن‌زدایی» کنیم.

این به معنای بهبود اندک یا حتی چشمگیر در استانداردهای بهره‌وری سوخت خودروها نیست. بلکه به این معناست که ۱۰۰ درصد خودروهای در حال تردد باید با باتری یا نیروی محرکه‌ی غیرکربنی دیگری کار کنند. یعنی ۱۰۰ درصد نیازهای برق جهانی ما باید از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر و سایر منابع غیرکربنی مانند انرژی هسته‌ای تامین شود. به این معناست که بخش صنعت جهانی برقی شود و فرآیندهای شیمیایی کربن‌زا با جایگزین‌های سبز جایگزین شوند، آلایندگی‌های دامنه‌ یک – یعنی آلایندگی‌های ناشی از تولید – در تمام صنایع، به‌ویژه فولاد، سیمان و پتروشیمی، که ستون فقرات اقتصاد جهانی هستند، حذف شوند. و همچنین به معنای کشاورزی پایدار در عین تامین غذای جمعیت رو به رشد جهان است.

مایکل لنوکس و ربکا داف در پاسخ به تهدید وجودی تغییرات آب‌وهوایی، پیکربندی اساسی صنایعی را پیشنهاد می‌کنند که بیشترین و مخرب‌ترین سهم را در این بحران سیاره‌ای دارند. نوآوری‌های مخرب و یک تنظیم خاص از پویایی‌های صنعت، کلید این تغییر خواهند بود. نویسندگان دقیقاً تجزیه و تحلیل می‌کنند که این امر برای بخش‌های خاصی از اقتصاد جهانی – از کشاورزی گرفته تا صنعت و ساختمان، انرژی و حمل‌ونقل – چگونه می‌تواند باشد و چالش‌ها و موانع احتمالی برای ایجاد یک تغییر پارادایم در هر یک را بررسی می‌کنند. در رابطه با رویه‌ها و محصولات تجاری موجود، چه مقدار و چه نوع تحولی را می‌توان به دست آورد؟ نویسندگان تأکید می‌کنند که بازارها برای دستیابی به تغییرات مورد نیاز حیاتی هستند و در مقیاس بزرگ‌تری از قوانین و هنجارهای نهادی عمل می‌کنند. لنوکس و داف با تجزیه و تحلیل مداخلات و استراتژی‌های سیاستی که می‌تواند ما را به سمت فناوری پاک و کربن‌زدایی تا سال ۲۰۵۰ سوق دهد، نتیجه‌گیری می‌کنند.

Time is of the essence. Climate change looms as a malignant force that will reshape our economy and society for generations to come. If we are going to avoid the worst effects of climate change, we are going to need to effectively “decarbonize” the global economy by 2050.

This doesn’t mean a modest, or even a drastic, improvement in fuel efficiency standards for automobiles. It means 100 percent of the cars on the road being battery-powered or powered by some other non-carbon-emitting powertrain. It means 100 percent of our global electricity needs being met by renewables and other non-carbon-emitting sources such as nuclear power. It means electrifying the global industrials sector and replacing carbon-intensive chemical processes with green alternatives, eliminating scope-one emissions—emissions in production—across all industries, particularly steel, cement, petrochemicals, which are the backbone of the global economy. It means sustainable farming while still feeding a growing global population.

Responding to the existential threat of climate change, Michael Lenox and Rebecca Duff propose a radical reconfiguration of the industries contributing the most, and most harmfully, to this planetary crisis. Disruptive innovation and a particular calibration of industry dynamics will be key to this change. The authors analyze precisely what this might look like for specific sectors of the world economy—ranging from agriculture to industrials and building, energy, and transportation—and examine the possible challenges and obstacles to introducing a paradigm shift in each one. With regards to existent business practices and products, how much and what kind of transformation can be achieved? The authors assert that markets are critical to achieving the needed change, and that they operate within a larger scale of institutional rules and norms. Lenox and Duff conclude with an analysis of policy interventions and strategies that could move us toward clean tech and decarbonization by 2050.